Luwr jest zdecydowanie największym muzeum w Paryżu, a także najczęściej odwiedzanym muzeum we Francji. Niezależnie od tego, czy są to kolekcje stałe, czy wystawy czasowe, Luwr jest domem dla tysiąca dzieł sztuki, w tym wspaniałych przykładów malarstwa, rzeźby, starożytności egipskiej i sztuki islamskiej.

Każde arcydzieło, od Skrzydlatego Zwycięstwa z Samotraki po Wenus z Milo, jest warte obejrzenia. Istnieje niewiele muzeów na świecie z tak imponującą kolekcją.

Luwr znajduje się w 1. dzielnicy Paryża, obok Ogrodów Tuileries i Pałacu Tuileries. To najpopularniejszy obiekt kulturalny we Francji, odwiedzany częściej niż Wieża Eiffla i Notre Dame.

Superprof poleca te dzieła sztuki, jeśli znajdziesz się w Luwrze.

Dostępni najlepsi nauczyciele z: Sztuki plastyczne
Veronika
5
5 (14 oceny)
Veronika
zł60
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Iga
5
5 (5 oceny)
Iga
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Julia
5
5 (9 oceny)
Julia
zł35
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Ma
5
5 (6 oceny)
Ma
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Szymon
5
5 (3 oceny)
Szymon
zł45
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Laura
5
5 (4 oceny)
Laura
zł25
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Olga
5
5 (3 oceny)
Olga
zł70
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Daria
Daria
zł40
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Veronika
5
5 (14 oceny)
Veronika
zł60
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Iga
5
5 (5 oceny)
Iga
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Julia
5
5 (9 oceny)
Julia
zł35
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Ma
5
5 (6 oceny)
Ma
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Szymon
5
5 (3 oceny)
Szymon
zł45
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Laura
5
5 (4 oceny)
Laura
zł25
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Olga
5
5 (3 oceny)
Olga
zł70
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Daria
Daria
zł40
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Zaczynajmy

Mona Lisa - Leonardo da Vinci

Nie ma innego muzeum na świecie, które ma eksponat tak sławny jak Mona Lisa włoskiego artysty Leonarda da Vinci.

Zagadkowy uśmiech La Joconde kryje więcej niż kilka tajemnic, z których jedną jest wątły związek z Ameryką.

Umieszczając włoskie słowo „Mona” pod mikroskopem, stwierdzamy, że jest to uprzejmy sposób zwracania się do kobiet; coś w rodzaju „Ma'am” lub „My Lady” po angielsku. Pochodzi od włoskiego terminu „ma donna”.

Mona Lisa, nauka malowania.
Będziesz miał trudności, aby zbliżyć się do Mona Lisy w Luwrze, ale warto. | źródło: Visualhunt - Jacques Bopp

Włoscy znawcy sztuki nazywają to dzieło Monna Lisa; ta pisownia zdrobnienia jest znacznie dokładniejsza niż wersja z opuszczonym „N”, tak powszechnym w naszym języku.

Nie bez powodu Włosi preferują taką pisownię: „Mona”, w niektórych włoskich dialektach, jest uważana za wulgarną obelgę. Jego tłumaczenie to „małpa”.

Małpa Lisa? Może osoby mówiące po angielsku na całym świecie powinny dodać to dodatkowe „N”...

Temat obrazu i jego artysta są pochodzenia włoskiego, a dzieło zostało namalowane na długo zanim ktokolwiek w Europie dowiedział się o Ameryce, skąd więc amerykańskie koneksje Monny Lisy?

W bibliotece Uniwersytetu w Heidelbergu leży wydrukowany tom napisany przez rzymskiego filozofa Cycerona.

Na marginesie tej księgi, obok wpisu szczegółowo opisującego umiejętności artystyczne starożytnego greckiego malarza Apellesa z Kos, znajduje się odręczna notatka, że umiejętności malarskie da Vinci są co najmniej tak wielkie, jak umiejętności greckiego artysty. Dalej stwierdza się, że Leonardo malował Lisa del Giocondo w tym czasie.

To właśnie ten fragment tekstu, odkryty w 2005 roku, dał nam niezbity dowód, że ten obraz jest rzeczywiście dziełem Leonarda da Vinci.

Autorem tej notatki na marginesie był: Agostino Vespucci, którego kuzyn, Amerigo, był pierwszym Europejczykiem, który postawił stopę w obu Amerykach, nazwanych jego imieniem.

Ach, sekrety tego uśmiechu Monna Lisy!

Ten klejnot sztuki renesansowej jest obowiązkową pozycją, jeśli znajdziesz się w Luwrze. Obraz został nabyty przez Franciszka I z Francji po śmierci artysty, gdyż król był jego patronem.

To dzieło było źródłem inspiracji dla tych, którzy przybyli po da Vinci. Zastosowana technika, uśmiech, wygląd, tło od wieków intrygowały widzów.

Koronacja Napoleona – Jacques-Louis David

Autorem Koronacji Napoleona jest Jacques-Louis David, francuski malarz neoklasyczny. Dzieło powstało w latach 1805-1807.

Obraz ukazuje Napoleona I, cesarza Francji, koronowanego w Notre-Dame de Paris. Możesz zobaczyć, jak Napoleon koronuje Cesarzowa Józefina, sam dopiero co koronowany przez papieża Piusa VII.

Ten obraz jest ogromny, bez wątpienia podkreślając ogrom wydarzenia, które przedstawia. Mierzące ponad sześć metrów na prawie 10 metrów płótno ma dużo miejsca na przedstawienie majestatu wydarzenia w pełnej okazałości.

Innym ważnym aspektem tej pracy jest to, ile czasu zajęło jej stworzenie.

Napoleon zamówił go we wrześniu 1804 r., ale pan David zaczął wstępne szkice dopiero ponad rok później. On i jego uczeń,Georges Rouget, pracowali nad nim przez ponad dwa lata, zanim pokazali go na Salonie Wiosennym w Paryżu.

Po raz kolejny pojawił się na Salonie w 1810 roku, tym razem w kategorii dziesięcioletnia nagroda. A potem pan David trzymał go przez kolejne dziewięć lat, zanim ostatecznie przekazał go do Francuskiemu Muzeum Królewskiemu.

Nawet wtedy nie był wystawiany. Przechowywany przez 27 lat, w końcu został zainstalowany w „Chambre Sacrée” muzeum Pałacu Wersalskiego.

W 1889 r. Koronacja Napoleona ostatecznie zajęła swoje miejsce w Luwrze.

Można się zastanawiać, dlaczego Napoleon Bonaparte, próżny człowiek, o którym powszechnie nie mówi się, że jest tolerancyjny i hojny, pozwoliłby na takie opóźnienie w otrzymaniu zleconego mu dzieła i dlaczego Jean-Louis David zachował ogromne płótno, zamiast oddać je jakiemukolwiek urzędnikowi.

Po pierwsze, francuski cesarz był raczej raptusem; wpadał w wiele politycznych kłopotów i często był celem zamachowców. Kochał też dobrą walkę; jego kampanie wojskowe były częste i legendarne. Może po prostu nie miał czasu zapytać o swój obraz koronacyjny.

Napoleon zmarł w maju 1821 roku. Na emigracji mieszkał od grudnia 1815 r. na wyspie św. Heleny. W tym czasie nie pozwolono mu na żadne prezenty, które nosiłyby jakiekolwiek pozory jego statusu jako cesarza. Podobnie, nic co obrazowałoby jego dojście do władzy.

Wielka szkoda! Obraz jest niezwykły w swojej symbolice i szczegółowości; prawdziwy neoklasyczny skarb.

To nie jedyny raz, kiedy francuski cesarz pojawia się w utworze w Luwrze; znajduje się tam również portret Napoleona III namalowany przez Winterhaltera z 1853 roku.

Tratwa Meduzy, lekcje malowania.
Ta nieszczęsna tratwa wizualizuje całą agonię i tragedię wraku statku. | źródło: Visualhunt - archer10 (Dennis)

Tratwa Meduzy - Theodore Géricault

Tratwa Meduzy Géricaulta, podobnie jak wiele innych dzieł w Luwrze, przedstawia imponującą scenę. Obraz przedstawia wrak fregaty Meduse, francuskiego statku kolonialnego, który zatonął w 1816 roku w pobliżu Mauretanii.

Ze 147 na pokładzie przeżyło tylko 10 osób. Ten utwór przedstawia beznadziejność głodu, odwodnienia, szaleństwa i kanibalizmu.

Nic dziwnego, że Theodore Géricault wybrał takie przejmujący temat; obejmuje wszystko, co go zafascynowało, z wyjątkiem koni.

Pan Géricault był zakochany w koniach i podczas uprawiania tego sportu doznał tak poważnych obrażeń, że przyczyniły się one do jego przedwczesnej śmierci. Cierpiał również na przewlekłą gruźlicę; te dwie przypadłości spowodowały jego stopniowe osłabienie.

Ale z pędzlem w ręku, jakim był talentem!

Potrafił malować konie tak realistycznie, że można by się spodziewać, że będą parskać lub rżeć. Jego pejzaże i portrety, namalowane w stylu neoklasycznym są tak realistyczne, że można z tą osobą porozmawiać lub odwiedzić na płótnie.

To, co zafascynowało naszego młodego malarza, to studium ludzkości.

Kopiując da Vinci w swojej chorobliwej fascynacji ludzkim ciałem Géricault odwiedzał kostnice, aby obserwować sztywność rigor mortis i uchwycić dokładny odcień martwego ludzkiego ciała.

Przynosił odcięte kończyny do domu, aby obserwować ich rozkład, a raz trzymał na dachu swojej pracowni odciętą głowę, którą wielokrotnie malował.

Konsensus był taki, że należy go za wszelką cenę unikać. Ten osąd i wynikające z niego traktowanie go przez społeczeństwo doprowadziło do pogorszenia jego zdrowia psychicznego.

Co dziwne, okazało się to korzystne dla tego młodego artysty, który pod koniec życia namalował cykl Les Monomanes, znany również jako Portrety Szaleńców.

Mimo, że Portrety Szaleńców są równie znane, jego największym i najbardziej ambitnym dziełem pozostaje Tratwa Meduzy.

Ten obraz pomógł zainspirować innych artystów, takich jak:

  • William Turner,
  • Eugène Delacroix,
  • Gustave Courbet,
  • Édouard Manet.

Dzieło zostało zakupione przez Luwr w 1824 roku, niedługo po śmierci artysty.

Znajdź świetne lekcje malowania na naszej platformie korepetycji online.

Wolność wiodąca lud na barykady- Eugène Delacroix

Powstały w 1830 roku obraz uwiecznia francuską wojnę domową i rewolucję (rewolucja lipcowa) z uzbrojonymi obywatelami maszerującymi za kobietą, alegoria wolności. Ciała na ziemi pokazują przemoc w konflikcie i wagę powstania.

Kiedy Eugène Delacroix wziął do ręki pędzel, aby namalować to działo, był już uznanym artystą; lider szkoły sztuki francuskiego romantyzmu – ostry kontrast z doskonałością i sztywnością neoklasycyzmu.

Właśnie wychodził na swoje, kiedy Wiek Oświecenia ewoluował w kierunku nowych pomysłów i stylów malarskich. Pan Delacroix chętnie wdał się w praktykę swobodnego malowania płótna; wystrzegał się marki sztuki akademickiej, którą akceptowała większość jemu współczesnych.

Był przyjacielem Théodore Géricaulta ale zamiast szukać inspiracji w makabrze, Delacroix polował na egzotykę.

Jego dorobek obejmuje kilka nagich kompozycji, a także sceny mityczne, a nawet fikcyjne postacie, takie jak Desdemona i Hamlet. W jego portfolio pysznią się także tygrysy i jaguary, Arabska Fantazja i Kobiety Algierskie.

Pomimo jego rozległych podróży – do obu Ameryk, by namalować lud Natchezów, do Maroka, by namalować kilka scen i do Grecji, by dokładnie przedstawić ruiny, jego serce zawsze należało do Francji.

Malując Wolność pisał do brata: „A jeśli nie walczyłem o swój kraj, to przynajmniej dla niego namaluję”.

Idea Wolności jest ważną częścią XIX-wiecznej historii i osiągnięcie jej poprzez walkę zbrojną często wydawało się najskuteczniejszym sposobem.

Wolność Delacroix, lekcje malowania.
Nic dziwnego, że jest to popularny obraz we Francji. | źródło: Visualhunt - archer10 (Dennis)

Mamy tylko jedną wolność: wolność walki o wolność. - Henri Jeanson

Dopiero w 1874 roku dzieło zostało przeniesione do Luwru, gdzie stało się jednym z najczęściej odwiedzanych obrazów. Często jest uważane za symbol rewolucji francuskiej i francuskiej demokracji.

Znajdź zajęcia z malowania w okolicy na Superprof, aby rozpocząć malowanie.

Dostępni najlepsi nauczyciele z: Sztuki plastyczne
Veronika
5
5 (14 oceny)
Veronika
zł60
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Iga
5
5 (5 oceny)
Iga
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Julia
5
5 (9 oceny)
Julia
zł35
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Ma
5
5 (6 oceny)
Ma
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Szymon
5
5 (3 oceny)
Szymon
zł45
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Laura
5
5 (4 oceny)
Laura
zł25
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Olga
5
5 (3 oceny)
Olga
zł70
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Daria
Daria
zł40
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Veronika
5
5 (14 oceny)
Veronika
zł60
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Iga
5
5 (5 oceny)
Iga
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Julia
5
5 (9 oceny)
Julia
zł35
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Ma
5
5 (6 oceny)
Ma
zł50
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Szymon
5
5 (3 oceny)
Szymon
zł45
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Laura
5
5 (4 oceny)
Laura
zł25
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Olga
5
5 (3 oceny)
Olga
zł70
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Daria
Daria
zł40
/h
Gift icon
1-sza lekcja za darmo!
Zaczynajmy

Gody w Kanie Galilejskiej - Paolo Veronese

Gody w Kanie Galilejskiej to obraz autorstwa malarza weneckiego Paolo Veronese z 1563 przedstawiający biblijną historię z Nowego Testamentu, w której Jezus zamienia wodę w wino. Dzieło zawiera postacie biblijne i współczesnych wenecjan z XVI wieku.

Mnisi z zakonu św. Benedykta zamówili ogromny obraz, który zakryje tylną ścianę ich nowo wybudowanego refektarza w Bazylice San Giorgio Maggiore.

Za swoje wysiłki pan Veronese otrzyma 324 dukaty i został nakarmiony w klasztorze. Ta umowa zlecenie dalej przewidywała, że otrzyma zapłatę za wydatki osobiste i domowe oraz otrzyma beczkę wina.

Z pomocą brata pan Veronese dostarczył obraz zgodnie z opisem i przez 235 lat obraz zdobił ścianę, dla której był przeznaczony.

Francuska Armia Rewolucyjna zajęła obraz jako grabież wojenna, pocięła ją na łatwe do opanowania kawałki i zwinęła jak dywan na długą podróż do Paryża. Po zakończeniu wojen napoleońskich około 17 lat później, papież Pius wyznaczył rzeźbiarza Antonio Canovę do negocjacji repatriacji obrazu.

Vivant Denon, kustosz francuskiego muzeum, przekonywał, że płótno jest zbyt delikatne, aby podjąć tak długą podróż; włoski negocjator porzucił następnie wszelką myśl o odbiorze obrazu.

Denon nie powiedział prawdy.

W ciągu ponad 450 lat ten obraz był zwinięty, zapakowany i przesłany po całej Francji, aby był bezpieczny podczas różnych wojen. Najwyraźniej nie był aż tak delikatny.

Luwr w końcu spłacił swój dług wobec Włoch w 2007 r., przyczyniając się do zdigitalizowanej wymiany tego dzieła, które teraz wisi na swoim pierwotnym miejscu.

Gody w Kanie Galilejskiej uchodzą za jedno z najważniejszych dzieł artysty. Nie jest to jednak jedyny obraz, który upamiętnia tę historię. Namalowali go również Giotto, Gérard David i Giuseppe Maria Crespi.

Dzieło można teraz znaleźć w Luwrze, naprzeciwko Mona Lisy.

Odkryj różne zajęcia z malowania w okolicy tutaj na Superprof.

Portret Franciszka I – Jean Clouet

Portet króla Francji Franciszka I namalowany został w 1530 roku przez Jeana Cloueta. Ten król był jednym z największych mecenasów sztuki w epoce wczesnonowożytnej; odegrał ważną rolę w historii Luwru, nabywając takie dzieła, jak Mona Lisa.

Franciszek I finansował artystów, aby potwierdzali jego włądzę i okazywali uznanie dla sztuki; Jean Clouet był tylko jednym z przedstawicieli grona malarzy na dworze króla, choć nikt nie był tak ciekawy jak on.

Trochę tajemnicy otacza tego artystę, a konkretnie jego pochodzenie.

Akta sądowe z drugiego roku panowania tego króla podają, że pan Clouet rzeczywiście był zatrudniony jako nadworny artysta. Jednak późniejsze zapisy dotyczące aktu ziemskiego przekazanego jego synowi ujawniają fakt, że Pan Clouet nie był Francuzem, ani nigdy nie został naturalizowany.

Oczywiście dość często zdarzało się, że malarze z innych krajów zostali malarzami dworskimi. Kontrowersje wynikają ze sposobu przejęcia ziemi.

Chociaż duży zasób pracy został przypisana Jeanowi Clouetowi, istniała wątpliwość, czy jakikolwiek jej fragment należy do niego, ponieważ żaden ze szkiców ani obrazów nie był podpisany.

Jednak odkrycie Portretu Guillaume'a Budé, wraz z tekstem napisanym przez samego Budé, który stwierdza, że Clouet namalował jego portret, pomógł zidentyfikować styl artysty, umożliwiając uwierzytelnienie jego prac.

Środowisko artystyczne może teraz z autorytetem powiedzieć, że Jean „Janet” Clouet był genialnym i płodnym miniaturzystą, który wybitnie malował portrety.

Nawiasem mówiąc, w Luwrze są także inni francuscy monarchowie, w tym Ludwik XIII, Ludwik XIV i Ludwik XVIII.

Znajdź najlepsze lekcje malowania farbą akrylową w Polsce dzięki Superprof.

Wielka odaliska, nauka malowania.
Twórczość Ingresa to połączenie anatomicznego realizmu i kobiecego piękna. | źródło: Visualhunt - archer10 (Dennis)

Wielka odaliska - Jean Auguste Dominique Ingres

Jean Auguste Dominique Ingres jest prawdopodobnie jednym z najsłynniejszych francuskich malarzy XIX wieku. Jego dzieło Wielka odaliska z 1814 roku jest przykładem jakości jego pracy.

Obraz powstał na zamówienie Caroline Murat, siostry Napoleona I i królowej małżonki Neapolu. Jednak wraz z upadkiem Cesarstwa królowa nigdy nie zapłaciła prowizji.

W swojej długiej karierze Ingres napotkał wiele uznania i wiele pułapek. Poza tym, że nie otrzymał zapłaty, Wielka odaliska mogła być pracą, która sprawiła, że został obrzucony pogardą i szyderstwem.

Najbardziej niepokojącym aspektem tego dzieła są proporcje konkubiny. Jej lewe ramię jest znacznie krótsze niż prawe, plecy są nieprawdopodobnie długie, a miednica skręcona w sposób, który byłby niemożliwy do powtórzenia nawet przez akrobatę.

A to oświetlenie... Zniekształcona postać jest jednolicie stonowana od podeszew stóp po pozbawioną wyrazu twarz. Jeden z krytyków, przeglądając go na paryskim Salonie w 1819 r., powiedział: „Nie ma ani kości, ani mięśni, ani krwi ani życia”.

Pomimo ostrej krytyki Wielka odaliska została okrzyknięta pierwszym krokiem pana Ingresa w kierunku… egzotycznego romantyzmu.

Jak na ironię, artysta uważał się za obrońcę akademickiej ortodoksji w sztuce, przeciwstawiając się rodzącemu się romantycznemu stylowi malarstwa. Jego dzieło okrzyknięte romantycznym musiało być dla niego okrutnym ciosem.

Bez żywego modelu tak nieprawdopodobnie nieproporcjonalnego, opierał się na pracach Giorgione i Tycjana dla leżącej pozy, podczas gdy wzrok znad ramienia pochodzi z pracy jego mentora, Jacquesa-Louisa Davida zatytułowanej Portret pani Récamier.

Artysta stworzył kilka innych znanych dzieł:

  • Bonaparte jako pierwszy konsul (1803-1804)
  • Napoleon I na tronie cesarskim (1806)
  • Jowisz i Tetyda (1811)
  • Roger uwalniający Angelikę (1819)
  • Śluby Ludwika XIII (1824)
  • Louis-François Bertin (1832)
  • Matka Boska z hostią (1841)
  • Pani Moitessier (1856)
  • Łaźnia turecka (1859-1863)

Ingres zastosował neoklasyczny styl, dzięki któremu jego dzieła stały się prawdziwymi dziełami sztuki i są teraz starannie pielęgnowane w Luwrze.

Muzeum MET w Nowym Jorku ma równie świetne eksponaty!

Oszust z asem karo - Georges de La Tour

Oszust z asem karo to obraz francuskiego malarza Georgesa de la Tour, namalowany w latach 1636-1638. Jako jedno z najsłynniejszych dzieł tego francuskiego artysty, to obowiązkowa atrakcja Luwru.

Obraz przedstawia 3 osoby grające w karty i służącego. Widać, że jeden z nich zamierza oszukiwać, bo za plecami chowa asa karo. Jednakże, służący mógł z łatwością wyjawić ich sekret.

De La Tour zainspirował się tematami Caravaggia, w tym oszustwem i ludźmi widzianymi pod tym kątem.

Gdyby jakiekolwiek słowo lub wyrażenie mogło zdefiniować pana de la Toura, byłaby to „sprzeczność”.

Artysta malował głównie sceny religijne ,ale ta praca, znana jako Oszust po francusku, przedstawia temat zdecydowanie świecki. Jego wczesne prace są namalowane w stylu Caravaggia, ale nie nauczył się tych technik we Włoszech i chociaż podobno był dość płodny, niewiele z jego prac przetrwało.

Te jego płótna, które przetrwały, często błędnie przypisywano: holenderskiemu malarzowi o nazwisku Johannes Vermeer, w większości zapomniannemu artyście, dopóki jego prace nie zostały ponownie odkryte w XIX wieku.

Z tego powodu praca de la Toura przez wieki był w większości nierozpoznany, musiał być artystą więcej niż odpowiednim. Nosił tytuł 'Malarz króla i często otrzymywał zlecenia malowania od ziemiaństwa. Jednak jego większość jego pracy pochodziła od lokalnych zamożnych mecenasów.

Być może jego brak sławy wynika z epidemii, która zabiła jego i całą jego rodzinę. Nie mając nikogo, kto mógłby promować jego pracę, popadł w zapomnienie tak samo mroczne jak jego późniejszy światłocień.

Jeśli znajdziesz się w Madrycie, sprawdź wspaniałą sztukę w Prado.

Historia Aleksandra Wielkiego (kilka dzieł) - Charles Le Brun

Historia Aleksandra Wielkiego to seria prac Charlesa Le Bruna przedstawiająca epos Aleksandra Wielkiego, w tym jego wojnę z Dariuszem i Persami.

To monumentalne dzieło składa się z kilku odrębnych części:

  • Bitwa nad rzeką Granicus (1665)
  • Wjazd Aleksandra do Babilonu (1665)
  • Bitwa pod Arbelą (1669)
  • Aleksander i Poros (1665-1673)

Jego seria Aleksander reprezentuje szczyt jego osiągnięć, ale nie są one jedynymi dowodami jego sławy.

Jego niezwykły talent artystyczny przyniósł mu wiele wyróżnień, między innymi tytuł Pierwszego Malarza Króla. Został także kanclerzem dożywotnim w Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby, a król uczynił go szlachcicem.

W 1668 został mianowany rektorem wieczystym Królewskiej Akademii Malarstwa w Paryżu. To było po tym, jak został założycielem Akademii Francuskiej w Rzymie.

Nie robi się takich postępów w świecie sztuki bez umiejętności posługiwania się pędzlem.

Kiedy miał zaledwie 11 lat, został „odkryty” przez kanclerza Francji, który umieścił go na stażu u Simona Voueta. Pierwsze zlecenie otrzymał od kardynała Richelieu w wieku 15 lat, przykuwając uwagę premiera malarza barokowego Nicolasa Poussina.

Czy można się dziwić, że król Ludwik XIV ogłosił Charlesa le Brun największym francuskim malarzem wszech czasów?

Le Brun malował nie tylko arystokrację i starożytność, malował także tematy religijne, mitologiczne, wojskowe i historyczne, a także tworzył dużą liczbę rysunków.

Dowiedz się więcej o świetnych dziełach w Muzeum Orsay.

Dawid i Goliat, zajęcia z malowania.
Jeśli myślałeś, że widziałeś to wszystko, powinieneś sprawdzić drugą stronę tego dzieła. | źródło: Visualhunt - bongo vongo

Dawid i Goliat - Daniele Ricciarelle

Ten obraz na łupku autorstwa Daniele Ricciarelle, znanego również jako Daniele da Volterra, jest interesującym dziełem, ponieważ możesz cieszyć się jego obiema stronami.

Artysta chciał pokazać siłę malarstwa, uwalniając je z dwóch wymiarów płótna. Jednocześnie można zobaczyć historię ze Starego Testamentu, w której hebrajski Dawid pokonuje Filistyna Goliata.

Daniele prawie przegapił uznanie, na które tak obficie zasłużył swoją unikalną manierystyczną kreacją.

Do czasu jego odrestaurowania uważano, że był to obraz Michała Anioła – szczery błąd, biorąc pod uwagę, że Daniele de Volterra trenował pod okiem tego wielkiego mistrza.

Pierwsza wyprawa De Volterry do świata sztuki przeczy jego sukcesowi jako malarz.

Jako chłopiec został wysłany na trening pod okiem dwóch sieneńskich mistrzów. Zapisy wskazują, że nie został dobrze przyjęty. Wkrótce wyjechał, prawdopodobnie do Rzymu - jego pędzle zostały zidentyfikowane na freskach Pałacu Massimo, które zostały namalowane w 1535 roku.

A potem poznał włoskiego artystę Perina del Vaga. Dzięki współpracy z nim pan de Volterra zaprzyjaźnił się z kohortami Michała Anioła, co ostatecznie doprowadziło do owocnego partnerstwa, w którym Michał Anioł wykorzystał swoje wpływy, aby uzyskać prowizje dla swojego młodego przyjaciela.

Bez wątpienia cieszyli się długimi rozmowami o koncepcie w sztuce, z której z pewnością powstał ten wyjątkowy kawałek.

Po tej krótkiej wirtualnej wycieczce po Luwrze prawdopodobnie zechcesz zobaczyć te arcydzieła na własne oczy, a także przedmioty z Mezopotamii, słynną Carrousel du Louvre i szklaną piramidę, która służy również jako wejście do muzeum.

Wstęp jest bezpłatny w pierwszą sobotę każdego miesiąca, więc warto zaplanować wtedy wycieczkę do Paryża, ponieważ możesz cieszyć się sztuką dekoracyjną przy ograniczonym budżecie.

Jeśli nie możesz dotrzeć do Luwru, aby cieszyć się jego licznymi eksponatami, możesz dowiedzieć się więcej o historii sztuki od jednego z wielu utalentowanych prywatnych nauczycieli Superprof.

Dostępne są trzy główne typy zajęć: korepetycje twarzą w twarz, lekcje online i zajęcia grupowe.

Korepetycje indywidualne to tylko Ty i Twój nauczyciel i są prawdopodobnie najbardziej opłacalne.

Lekcje online są podobne, ale zamiast nauczyciela, który jest z tobą w pokoju, uczą cię za pomocą kamery internetowej i oprogramowania takiego jak Skype.

Zajęcie grupowe są bardziej podobne do tradycyjnych zajęć plastycznych, z wyjątkiem tego, że Ty i grupa przyjaciół możecie dzielić koszty korepetytora, jednocześnie korzystając z prywatnych lekcji.

Wszystko, co musisz zrobić, to znaleźć odpowiedniego korepetytora i gotowe!

>

Platforma, która łączy prywatnych nauczycieli i uczniów

1-sza lekcje za darmo

Lubisz ten artykuł? Oceń nas!

5,00 (1 ocen(y))
Loading...

Marta

Pozytywnie zakręcona idealistka. Straszna psiara i wielbicielka gier planszowych. Fascynatka lingwistyki, kreatywnego myślenia i samorozwoju.