Bronisław
- Stawka godzinowa 1500zł
- Czas odpowiedzi 1h
1500zł
Zobacz nauczycieli piano jazz
Niestety, ten nauczyciel nie jest dostępny
- Piano Jazz
Siema to ja broniek, kocham piano jazz :) Jazz, dżez – gatunek muzyczny, który powstał na przełomie XIX i XX wieku na południu Stanów Zjednoczonych w dzielnicy prostytutek Storyville w Nowym Orleanie
- Piano Jazz
Lokalizacje zajęć
-
w Twoim domu lub innym dowolnym miejscu : dojazd maksymalnie do 40 km z Olsztyn
-
O nauczycielu Bronisław
Jazz, dżez[2] – gatunek muzyczny, który powstał na przełomie XIX[3] i XX wieku (zapoczątkowany pomiędzy 1890[4], a 1900[5] rokiem) na południu Stanów Zjednoczonych w dzielnicy prostytutek Storyville[5] w Nowym Orleanie[6] (tradycyjnie początki jazzu łączą się z Congo Square[7]) jako połączenie muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej (bluesa, ragtime’u i muzyki europejskiej)[3][5]. Stanowi on połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej[5].
Jazz charakteryzuje się rytmem synkopowanym w metrum parzystym, a także dużą dowolnością interpretacyjną i aranżacyjną oraz tendencją do improwizacji[5]. Ma to związek z faktem, że pierwszymi twórcami tego gatunku byli przeważnie nieznający nut potomkowie niewolników[5].
Według niektórych muzykologów jazz jest raczej formą interpretacji niż stylem muzycznym[5].
Termin
Słowo jazz pojawiło się (pisane też jas lub jass) w slangu około 1912 roku[8]. Jego znaczenie zmieniało się z czasem, ale nie odnosiło się do muzyki[8]. Pierwsze użycie terminu w kontekście muzycznym pojawiło się w 1916 roku w dzienniku Chicago Tribune w artykule Will give „Jas Parade”[9].
Charakterystyka gatunku
Waldemar Kurpiński i Tress Jazz w warszawskim Tygmoncie
James Lincoln Collier wyróżnia trzy podstawowe atrybuty jazzu: swing, funkcję ekstatyczną i kod indywidualny.
Swing to w ujęciu Colliera wywodząca się z praktyki afroamerykańskich muzyków istota rytmiki jazzowej, polegająca na specyficznej lekkości i sprężystości rytmu. W aspekcie technicznym polega na podziale taktu na nierówne, niemożliwe do zapisu muzycznego jednostki rytmiczne, okazjonalnym stosowaniu vibrato, urozmaiceniu linii melodycznej akcentami rytmicznymi i częstych zmianach dynamiki, wywołującej efekt specyficznej „mowy” instrumentów.
Funkcja ekstatyczna jazzu wywodzi się z religijnego charakteru zachodnioafrykańskich tańców obrzędowych i zaznacza się w jazzie przede wszystkim w trakcie tzw. jam sessions, improwizowanych koncertów. Improwizacja i wzajemna inspiracja muzyków prowadzi do czynnego zaangażowania słuchaczy, wyrażającego się w aplauzie, okrzykach, oklaskach itp.
Kod indywidualny jazzu to identyfikujący wykonawcę sposób komunikacji między nim a słuchaczem, przejawiający się w kreacji melodii, vibrato, ostrości i zmianach natężenia dźwięku, zaniku dźwięku itp.
Korzenie jazzu
Jazz powstał na drodze złożonego, wielofazowego procesu, w którym można wyróżnić etap rozwoju afrykańskiej muzyki ludowej i inkorporacji do niej elementów muzyki amerykańsko-europejskiej, wyodrębniania się gatunków muzycznych stanowiących źródła jazzu (negro spirituals, plantation songs, blues, ragtime) oraz krystalizowanie się nowego nurtu muzycznego w końcu wieku XIX.
Ludność czarnoskóra była sprowadzona do Ameryki Północnej już w wieku XVI i XVII – jej muzyka towarzyszyła ekstatycznym obrzędom, tańcom, zajęciom codziennym[3]. Ze względu na warunki życia i korzenie instrumentarium tej muzyki było proste, miała ona przede wszystkim charakter wokalny (często posługująca się falsetem), o nieskomplikowanej melodyce. Powszechnie stosowana w niej była heterofonia. Forma wykonawcza to często tzw. call-and-response – zawołanie lub pytanie głosu solowego i odpowiedź chóru.
Na pieśni czarnych osób tego okresu wywierała też duży wpływ hymnodia protestancka, a w niektórych rejonach muzyka francuska i hiszpańska. Wpływy muzyki protestanckiej to przede wszystkim hymny i psalmy, zawarte w śpiewnikach tekstowych lub zawierających też melodie opracowane na wiele głosów, np. The Bay Psalm Book (Cambridge, Mass., 1640) czy XVIII-wieczne hymny T. Buttsa, J. Cennika, J. Newtona, I. Wattsa, G. Whitefielda i J. i Ch. Wesleyów.
W wieku XIX z tej syntezy w muzyce czarnej ludności Stanów Zjednoczonych wyklarowały się nowe style i gatunki muzyczne, kluczowe dla genezy jazzu: white spirituals, obejmujące religious ballads, folk-hymns i revival spirituals oraz negro spirituals, obejmujące ring-shout, song-sermons, jubilee, spiritual mellows i gospel songs, które razem z plantation songs weszły w skład kultury tak czarnych, jak i białych Południa.
Kolejne gatunki to trudne do zdefiniowania blues i ragtime. Ragtime powstał jako przeniesienie na fortepian stylu gry na banjo, charakteryzuje się rytmem krzyżującym się lub synkopowanym, może być zapisywany nutowo. Blues charakteryzuje się nastrojowością, wywodzącą się ze spirituals oraz zawołań i zawodzeń (moans, field hollers).
W wieku XIX blues miał formę 12-taktową, po 1900 zyskał dużą popularność w rejonie Nowego Orleanu i delty Missisipi. Do znanych śpiewaków bluesowych należą m.in. Blind Lemon Jefferson, Charlie Patton, John Lee Hooker, Muddy Waters, a śpiewaczek np. Gertrude „Ma” Rainey. W latach 20. blues uzyskał klasyczną formę instrumentalną boogie-woogie, spopularyzowaną zwłaszcza przez kompozytora Saint Louis Blues W. C. Handy’ego.
Rozwój jazzu
Rozwój muzyki jazzowej
Początkowa faza rozwoju jazzu wiąże się z Nowym Orleanem, miastem o bogatej tradycji muzycznej. Stamtąd pochodził jeden z najbardziej rozpoznawalnych muzyków tego gatunku, który upowszechnił jazz na całym świecie: wokalista i trębacz Louis Armstrong.
Można wyróżnić kilka podstawowych okresów stylistycznych w historii jazzu: dixieland (ok. 1910), jazz chicagowski (lata 20.), swing (lata 30., szczególnie po 1935 roku[10]), bebop (lata 40.), cool-jazz i hard pop (lata 50.), free jazz (lata 60.). W obrębie tych przemian stylowych nastąpiło przejście od polifonii (jazz nowoorleański, dixieland, jazz chicagowski) poprzez jazz symfoniczny i jazz big bandów po okres eksperymentów muzycznych, modalizmu i jazz rocka.
Jazz w Polsce
Eljazz, klub muzyczny w Bydgoszczy, posiada własną orkiestrę jazzową, studio nagraniowe i agencję koncertową, organizator Bydgoszcz Jazz Festival.
Wczesna historia jazzu w Polsce to lata 20., kiedy powstawały pierwsze zespoły muzyczne grające w lokalach w sposób naśladujący jazz. W 1928 roku zespół Zygmunta Karasińskiego podczas Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu dał pierwszy koncert, grając jazz „do słuchania”, a nie do tańca. Ważny był wtedy Jazz Club YMCA. Muzykę jazzową popularyzowało radio, w którego programie w 1937 roku jazz zajmował najwięcej czasu antenowego z programów muzycznych (13%)[11]. Pod koniec lat 30. pojawiła się w Polsce swingowa faza jazzu, uprawiana przez big bandy Henryka Warsa, braci A. i H. Goldów, Jerzego Petersburskiego, Szymona Kataszka, Adiego Rosnera i Zygmunta Karasińskiego.
W czasie okupacji radzieckiej Kresów Wschodnich Henryk Wars utworzył w 1940 roku afiliowany przy Filharmonii Lwowskiej zespół Tea-Jazz[12].
Po wojnie odżyła tradycja przedwojenna, lecz w latach 1948–1949 jazz zaczęto potępiać jako muzykę imperialistyczną. Nastąpił okres zwany „jazzem katakumbowym”, kiedy jazz wykonywano nieoficjalnie. Dopiero w 1954 roku jazz zaczęto wykonywać oficjalnie, a od roku 1956 pojawiły się festiwale jazzowe (w 1956 Międzynarodowy Festiwal Jazzowy w Sopocie, w 1958 Jazz Jamboree). Nastąpiło wtedy szybkie przejście od jazzu tradycyjnego do jazzu współczesnego. Pojawił się też paralelizm rozwoju do prądów amerykańskich i europejskich. Powstało „Polskie Stowarzyszenie Jazzowe” (w skrócie PSJ) wydające płyty wykonawców tego gatunku.
Wpływ
Jazz inspirował w latach 20. i 30. wielu kompozytorów europejskich, m.in. Dariusa Milhauda, Maurice’a Ravela i Igora Strawinskiego. Zaznaczył się także w rytmice wiersza pozostającego w kontakcie ze Strawinskim T.S. Eliota. Pod koniec lat 50. wystąpiła fala zbliżenia między jazzem a muzyką poważną, określana jako „trzeci nurt” – należeli do niego Gunther Schuller, Karlheinz Stockhausen, Ornette Coleman, John Coltrane i Albert Ayler.
W Polsce jazzem inspirował się np. Bogusław Schäffer.
Z kręgów jazzu wywodzi się określenie All Stars („same gwiazdy”).
Główne style jazzowe
Big band jazz i swing
Ballroom dance[13]
Big-band[13]
Mainstream
Brytyjskie jazzowe zespoły taneczne (Britsh dance bands)[13]
Jazz kontynentalny (Continental jazz)[13]
Eksperymentalny big band (Experimental big band)[13]
Jive[13]
Nowoczesny big band (modern big band)[13]
Orkiestralny jazz (Orchestral jazz)[13]
Big band progresywny (Progressive big band)[13]
Jazz progresywny (Progressive jazz)[13]
Swing retro (Retro swing)[13]
Society dance band[13]
Sweet bands[13]
Swing[13]
Swing revival
Electro swing
Western swing
Gypsy jazz
Bop
Bebop[13]
Wokaliza (Vocalese)
Bop vocals[13]
Hard bop[13]
Standardy hard bop (Hard bop standards)
Hard bop
Modal jazz
Neo-bop
Post-bop
Cool[13]
Cool jazz (Cool)
West Coast jazz
Chamber jazz
Free jazz[13]
Jazz awangardowy (Avant-garde jazz)
Early creative
Free funk
Free jazz
M-Base
Modern creative
Modern free
Third stream
Fusion jazz
Jazz fusion[13]
Modern jazz
Crossover jazz[13]
Free funk[13]
Jazz-pop[13]
Jazz-rock[13]
Jazz Metal
Electric jazz[13]
Jazz-hop
Smooth jazz[13]
Modern jazz[13]
Latin jazz
Straight-Ahead jazz[13]
World fusion
Global jazz
Contemporary jazz
Jazz nowoorleański i klasyczny (tradycyjny)
Boogie-woogie[13]
Classic jazz[13]
Dixieland[13]
Dixieland revival[13]
Mainstream jazz[13]
New Orleans brass bands[13]
New Orleans jazz (jazz nowoorleański)[13] (również Early jazz lub Hot jazz)
Jazz chicagowski[13]
Novelty ragtime[13]
Ragtime[13]
Stride[13]
Trad jazz[13]
Soul jazz i groove
Hard bop
Jazz-funk[13]
Soul-jazz[13]
Style pokrewne
Ska-jazz
Acid-jazz
Nu jazz
Yass
Off jazz
Pop tradycyjny
Bossa Nova
Zobacz multimedia związane z tematem: Jazz
Zobacz hasło jazz w Wikisłowniku
Przypisy
Jazz. rmfclassic.pl. [dostęp 2020-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-28)]. (pol.).
Andrzej Dyczkowski (red.), Encyklopedia PWN w trzech tomach T. 1, Andrzej Krupa, Dariusz Kalisiewicz, wyd. 1, t. 1, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1999, ISBN 83-01-12843-7 (pol.).
JAZZ - Encyklopedia Muzyki - RMF Classic, (Informacja ukryta) [dostęp 2020-10-20] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-28].
NOWOORLEAŃSKI JAZZ - Encyklopedia Muzyki - RMF Classic, (Informacja ukryta) [dostęp 2020-10-20] [zarchiwizowane z adresu 2020-10-16].
Muzyka jazzowa – wszystko na temat gatunku – dealercrew.pl [dostęp 2020-10-20] (pol.).
Antoine Prost i Gérard Vincent (red.): Historia życia prywatnego. Tom 5 Od I wojny światowej do naszych czasów. Wrocław – Kraków – Warszawa – Wrocław – Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, 1998, 2006, s. 615. ISBN 83-04-04859-0.
Edward Branley: NOLA History: Congo Square and the Roots of New Orleans Music. [dostęp 2012-12-09]. (ang.).
Jazzowa droga do emancypacji czarnoskórych Amerykanów | meakultura.pl, meakultura.pl [dostęp 2020-10-21].
Ben Zimmer: „Jazz”: A Tale of Three Cities. visualthesaurus.com, 2009-06-08. [dostęp 2012-12-14]. (ang.).
Dave Gelly, Ikony jazzu, 2013.
Roman Kowal Jazz w Polsce, Kraków 1995, s. 33.
Grzegorz Hryciuk, Polacy we Lwowie 1939-1944, Warszawa 2000, s. 112.
Jazz Music Genre Overview, AllMusic [dostęp 2020-10-20] (ang.).
Kontrola autorytatywna (gatunek muzyczny):LCCN: sh(Informacja ukryta)GND: 4028532-7NDL: (Informacja ukryta)BnF: (Informacja ukryta)nBNCF: 1921NKC: ph121330BNE: XX527410J9U: 9870(Informacja ukryta)5171
Encyklopedia internetowa: PWN: 3917389 Britannica: art/jazz Treccani: jazz Universalis: jazz БРЭ: 1951088 Uppslagsverket Finland: Jazz Nacionālā enciklopēdija: 3090 SNL: jazz Catalana: 0118182 DSDE: jazz Hrvatska enciklopedija: 28867
Kategoria: Jazz
Tę stronę ostatnio edytowano 12 maj 2023, 19:22.
Zobacz więcej
O zajęciach
- Wszystkie poziomy
- polski
Wszystkie języki, w których dostępna jest lekcja :
polski
Wszystkie obrazy
Pianino
Instrument strunowy
Pianino – strunowy młoteczkowy instrument muzyczny ze strunami ustawionymi pionowo. Ma wiele cech wspólnych z fortepianem. Poprzednikami pianina było klawicyterium (rodzaj klawesynu z pionowym naciągiem strun) oraz instrument zwany żyrafą.
Za pierwszego budowniczego fortepianu uważa się Włocha Bartolomea Cristoforiego, który zbudował pierwszy instrument strunowy z mechanizmem młoteczkowym ok. 1709 roku.
Pierwsze pianino zbudował Jan Schmidt z Salzburga lub Grüneberger z Halle w końcu XVIII w. lub na początku XIX w. W 1802 roku Th. Lond skonstruował w Londynie pianino o naciągu skośnostrunnym. Mechanizm pianinowy ulepszył i opatentował Robert Wornum w 1826 r. Rozwiązanie to było na tyle dobre, że stosuje się je do dziś. Jedyną modyfikacją jest zastosowanie innego tłumika. Konstruktorami pianin byli także m.in.: Carl Bechstein, Julius Blüthner, Ignaz Bösendorfer, Ignaz Pleyel.
Pianino zdobyło popularność w drugiej połowie XIX w., gdy w mieszczańskich domach zaczęło wypierać fortepian z powodu niższej ceny i mniejszych rozmiarów.
W Polsce po II wojnie światowej pianina były produkowane w fabrykach: „Defil” w Lubinie, Calisia w Kaliszu (do 20 września 2007 r.), Legnickiej Fabryce Fortepianów i Pianin w Legnicy.
Rodzaje mechanizmów pianinowych
Schemat mechanizmu dolnotłumikowego
Mechanizm dolnotłumikowy
Mechanizm dolnotłumikowy
Mechanizm dolnotłumikowy, zwany angielskim, jest mechanizmem stosowanym w instrumentach produkowanych obecnie.
Schemat mechanizmu dolnotłumikowego
strojnica
kołek stroikowy
agrafa
śruba mocująca mechanizm
struna
tłumik
dźwignia tłumika
dźwignia orzecha
belka konstrukcyjna
dźwignia prawego pedału (pedał forte)
łyżeczka tłumikowa
dźwignia klawiszowa
pilot
dźwignia główna
stopka popychacza
baryłka wyzwalacza
popychacz
chwytnik
przeciwchwytnik
listwa oporowa młotków
młotek
Zasada działania
Dźwignie mechanizmu młoteczkowego uruchamiane są naciśnięciem dźwigni klawiszowej (12). Ten ruch przenoszony jest na pilota (13). Następnie popychacz (17) umieszczony przegubowo na dźwigni głównej (14) odchyla dźwignię orzecha (8) w kierunku strun (5). Podczas ruchu dźwigni głównej łyżeczka tłumikowa (11) styka się z dźwignią tłumika (7), po czym klocek tłumika odsuwa się od strun. Dalszy ruch dźwigni głównej powoduje zetknięcie się stopki popychacza (15) z baryłką wyzwalacza (16), dochodzi do wysunięcia popychacza spod dźwigni orzecha. Następnie młotek (21) uderza w struny (5) i dźwignia orzecha wraz z nim wykonuje ruch powrotny. W połowie powrotnej drogi młotka przeciwchwytnik (19) dźwigni orzecha zostaje złapany przez chwytnik (18) dźwigni głównej. Gdy tylko dźwignia główna zaczyna się obniżać, popychacz wraca pod dźwignię orzecha, tłumik dociska struny, a mechanizm gotowy jest do następnego cyklu pracy.
Mechanizm górnotłumikowy
Schemat mechanizmu górnotłumikowego
Mechanizm górnotłumikowy
Mechanizm górnotłumikowy, zwany wiedeńskim, jest już konstrukcją historyczną. Wyszedł z użycia na przełomie XIX i XX w.
Schemat mechanizmu górnotłumikowego
strojnica
kołek stroikowy
agrafa
tłumik
struna
dźwignia orzecha
belka konstrukcyjna
dźwignia główna
dźwignia klawiszowa
pilot
baryłka popychacza tłumika
stopka popychacza
baryłka wyzwalacza
popychacz
chwytnik
przeciwchwytnik
listwa oporowa młotków
młotek
pręt popychacza tłumika
dźwignia tłumika
belka konstrukcyjna
Zasada działania
Podział klawiatury na oktawy oraz położenie nut na klawiaturze i pięciolinii
Dźwignie mechanizmu młoteczkowego uruchamiane są naciśnięciem dźwigni klawiszowej (9), ten ruch przenoszony jest na pilot (10). Wtedy popychacz (14) umieszczony przegubowo na dźwigni głównej (8) odchyla dźwignie orzecha (6) w kierunku strun (5). Podczas ruchu dźwigni głównej, gdy opiera się ona o baryłkę popychacza tłumika (11) przenosi przednią część dźwigni tłumika (21) i klocek tłumika odsuwa się od strun. Dalszy ruch dźwigni głównej powoduje zetknięcie się stopki popychacza (12) z baryłką wyzwalacza (13), dochodzi do wysunięcia popychacza spod dźwigni orzecha. Następnie młotek (19) uderza w struny i dźwignia orzecha wraz z nim wykonuje ruch powrotny. W połowie powrotnej drogi młotka, przeciwchwytnik (16) dźwigni orzecha zostaje złapany przez chwytnik (15) dźwigni głównej. Gdy tylko dźwignia główna zaczyna się obniżać, popychacz wraca pod dźwignię orzecha, a mechanizm gotowy jest do następnego cyklu pracy. Wraz z obniżeniem się przedniej części dźwigni głównej obniża się przednia część dźwigni tłumika, powodując ruch klocka tłumika w kierunku strun. Zostaje on dociśnięty do strun ciężarem dźwigni i tym samym tłumi drgania strun.
Pedały pianina
Pedały pianina.
Większość pianin posiada dwa pedały. Obecnie w nowych instrumentach montowane są trzy; w pierwszych pianinach był tylko jeden.
Najczęściej używany jest prawy pedał, jego zadaniem jest przedłużenie wybrzmienia zagranych dźwięków po zdjęciu palców z klawiszy.
Środkowy pedał ma zupełnie inne zastosowanie niż w fortepianie. Wycisza on maksymalnie brzmienie pianina. Po jego wciśnięciu między młotki a struny wsuwa się pasek filcu co zmniejsza siłę uderzenia młotka w struny. W przedwojennych pianinach zamiast tego pedału instalowano gałkę z boku klawiatury z napisem moderator.
Użycie lewego pedału powoduje lekkie wyciszenie pianina. Po jego wciśnięciu belka spoczynkowa młotków przesuwa się w kierunku strun zmniejszając odległość młotka od struny.
Strojenie
Zestaw do strojenia pianin i fortepianów – od lewej: kamerton, klin do tłumienia niestrojonych strun, klucz
Strojenie temperacji systemem kwartowo-kwintowym. Temperacja to zakres dźwięków od a do a1.
a – od kamertonu
a – a1 – oktawa w górę
a – d1 – kwarta w górę
a – e1 – kwinta w górę
e1 – h – kwarta w dół
h – fis1 – kwinta w górę
fis1 – cis1 – kwarta w dół
cis1 – gis1 – kwinta w górę
gis1 – dis1 – kwarta w dół
dis1 – b – kwarta w dół
b – f1 – kwinta w górę
f1 – c1 – kwarta w dół
c1 – g1 – kwinta w górę.
Każda kwinta i kwarta musi posiadać odpowiednią częstotliwość dudnień (dudnienie ma tym mniejszą częstotliwość, im niżej położone dźwięki danego interwału); używając systemu równomiernie temperowanego, nie uzyskuje się przy tym idealnie czystych kwint i kwart, co ma znaczenie fizjologiczne. Dźwięki poszczególnych strun dla jednego dźwięku (zależnie od wysokości dźwięku 1-3 struny, w niektórych instrumentach 4) stroi się osobno, pozostałe struny tłumiąc za pomocą klina gumowego lub drewnianego. Resztę dźwięków stroi się w oktawach od temperacji. Strojenie pianina jest dosyć trudne, stąd też w zasadzie powinno być przeprowadzone przez fachowca – stroiciela. Pianino i fortepian (w przeciwieństwie np. do skrzypiec) charakteryzuje się stosunkowo dużą stabilnością stroju i wymaga strojenia jedynie od czasu do czasu (przeciętnie raz lub dwa razy w roku). Strojenie coraz częściej wspomaga się urządzeniami elektronicznymi – tunerami (nie sprawdzają się przy tym najprostsze modele).
Najczęstsze wady i usterki używanych pianin
1. Uszkodzenia dźwięcznicy:
pęknięcia płyty rezonansowej – powstają na skutek zbyt suchego powietrza w pomieszczeniu, w którym znajduje się instrument,
zerwane struny – przyczyną mogą być uszkodzenia mechaniczne strun lub rdza, która pojawia się na ich powierzchni pod wpływem wilgoci,
luźne kołki stroikowe – uszkodzenie dotyczące głównie starych instrumentów. Naprężenia działające na strojnicę doprowadzają do wyrobienia gniazd, w których osadzono kołki. Powoduje to bardzo szybkie rozstrajanie się pianina.
2. Uszkodzenia klawiatury:
odklejanie się okładzin klawiszy – głównie kość słoniowa lub wołowa, którą klej przestaje wiązać, gdy powietrze w pomieszczeniu jest zbyt suche lub wilgotne,
nierówna klawiatura – powodem tego jest silne wytarcie i zbicie podkładek sukiennych i papierowych na sztyftach okrągłych i płaskich w ramiaku klawiaturowym.
3. Uszkodzenia mechanizmu:
złamania trzonków młotkowych – na skutek silnych uderzeń w klawiaturę lub wad w drewnie,
złamania widełek – są one najdelikatniejszym elementem mechanizmu pianina, ulegają uszkodzeniu przy zbyt mocnym dokręceniu ich do belki konstrukcyjnej mechanizmu,
wysuwanie się osi z widełek – usterka pojawiająca się w każdym instrumencie, jest ona wynikiem normalnego jego użytkowania. Efektem luźnych osi są luzy boczne poszczególnych dźwigni,
wybijanie się filcu młotkowego – usterka pojawiająca się w każdym instrumencie, jest ona wynikiem normalnego użytkowania,
brak jednolitej barwy dźwięku – w instrumentach takich przeprowadza się ponowną intonację młotków.
Wymiary pianina
Szerokość: 140–155 cm
Głębokość: 50–60 cm
Wysokość:110-130 cm
Masa: 175–300 kg
Zobacz też
Informacje w projektach siostrzanych
Commons-logo.svg Multimedia w Wikimedia Commons
Wikiquote-logo.svg Cytaty w Wikicytatach
WiktionaryPl nodesc.svg Definicje słownikowe w Wikisłowniku
pianino cyfrowe
pianino elektroniczne
Zobacz więcej
Stawki
Stawka godzinowa
- 1500zł
Pakiety lekcji
- 5h: 7500zł
- 10h: 15000zł
Podobni nauczyciele z przedmiotu: Piano Jazz
Piotr
Warszawa & online
- 200zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Wojciech
Gdańsk
- 100zł/h
Maja Laura
Warszawa & online
- 200zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Bartosz
Kraków & online
- 120zł/h
Maciej
Tarnów & online
- 100zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Konrad
Kraków & online
- 150zł/h
Anastasiia
Poznań & online
- 90zł/h
Oskar
Gdańsk & online
- 120zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Piotr
Warszawa & online
- 250zł/h
Barbara
Łódź & online
- 140zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Roman
Sopot & online
- 150zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Vera
Warszawa & online
- 130zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Izabela
Warszawa & online
- 170zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Jacek
Katowice & online
- 120zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Tomasz
Warszawa & online
- 130zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Karol
Wrocław & online
- 100zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
Oleh
Kraków & online
- 150zł/h
Łukasz
Szczecin
- 200zł/h
Kasia
Kraków
- 175zł/h
Rafał
Gdynia
- 120zł/h
- 1-sza lekcja za darmo
-
Zobacz nauczycieli piano jazz
