Absolwentka studiów Matematyki i doświadczona korepetytorka chętnie wytłumaczy! W jasny i prosty sposób, bez nudnych formułek, przede wszystkim SKUTECZNIE

Wywiad z nauczycielem Karolina 📝

• Od kiedy interesujesz się wybranym kierunkiem i prywatnym nauczaniem?

  Matematyka interesowała mnie od najmłodszych lat. Już w szkole podstawowej wiedziałam, że chcę poszerzać swoją wiedzę w tym kierunku wybierając rozszerzenie z matematyki w szkole średniej. Matematyka jest dla mnie pewnego rodzaju "grą", w której muszę poznać wszystkie zasady i możliwości jakimi dysponuję (niczym postać w grze), by rozwiązać zadaną misję. Nigdy nie miałam problemów z nauką tego przedmiotu... aż do czasów studiów o kierunku Matematyka - tutaj muszę poświęcać więcej czasu i więcej ćwiczyć. Spotkanie się z własnym limitem łatwego przyswajania wiedzy mocno uświadomiło mi, że wiele osób po prostu napotyka swój limit wcześniej na swojej drodze. Niektórzy potrzebują małej wskazówki, a inni wytłumaczenia poszczególnych tematów od podstaw. Już w szkole średniej zaobserwowałam jak trudno jest nauczać grupę 30 osób, gdzie każda z tych osób ma różne braki, pytania czy poziom, z którym przyszła po wcześniejszym etapie edukacji. Niełatwo jest to wyrównać, a podejście do każdego ucznia z osobna w ciągu 45 minut jest niewykonalne. Prywatne nauczanie, korepetycje 1:1, uczeń i nauczyciel, to zupełnie inna bajka. Dokładam wszelkich starań, by przedstawić omawiany temat w sposób jasny i klarowny. Szukam porównań i języka, które najlepiej docierają do tego konkretnego ucznia. Uczeń ma też swobodę wypowiedzi, zadawania pytań, przyjazną atmosferę. Nawet jeśli jest stres spowodowany poznaniem nowego nauczyciela, to ten stres szybko mija. Pomaga również fakt, że prowadzę korepetycje w formie online, więc uczniowie mogą bez skrępowania siedzieć wygodnie w swoich domach w dresie, popijając ciepłą herbatkę, a przy tym uczyć się matematyki. Po zajęciach nie czeka ich przeprawa przez pół miasta do domu - wystarczy nacisnąć czerwoną słuchawkę. Jednym słowem: komfort.

• Opowiedz nam więcej o tematach, których uczysz, i o których lubisz dyskutować z uczniami (a może nawet o tych, które lubisz trochę mniej).

  Mój ulubiony temat dyskusji to "gdzie mi się to w życiu przyda?", haha. To pytanie często pada po zrobieniu trudniejszego zadania. Nie jestem w stanie precyzyjnie odpowiedzieć na to pytanie, bo nie wiem w jakiej sytuacji życiowej przyjdzie Ci się kiedyś znaleźć lub jakie planujesz dalsze kroki (szkoła średnia, studia). Nie zaprzeczam, że w niektórych przypadkach odpowiedź brzmiałaby "tylko i wyłącznie do matury". Jeśli uczeń chce "chce tylko to zdać" -to rozumiem, staramy się uczyć zadań, schematów ich rozwiązywania. Natomiast jeśli ktoś jest ciekawy "a co jeśli...?", to chętnie odpowiadam na takie pytania i podaję przykłady, by uczeń mógł poszerzać wiedzę.
  A jeśli chodzi o dział matematyki to chyba najbardziej lubię funkcje. Mamy funkcje liniowe, kwadratowe, wielomianowe, logarytmiczne, wymierne. Do każdej z tych funkcji mamy odpowiednie wzory przedstawione za pomocą literek. To jakby takie małe zagadki. Obliczając kolejne "literki" we wzorze (współczynniki) docieramy do rozwiązania zadania.

• Czy miałaś jakieś wzory do naśladowania, np. nauczyciel, który Cię zainspirował?

  To bardzo ciekawe pytanie, pozwolę sobie rozwinąć zdanie z pierwszego pytania w inną stronę:
  Nigdy nie miałam problemów z nauką tego przedmiotu..., ponieważ miałam to szczęście, by na każdym etapie edukacji szkolnej spotkać wybitnych Nauczycieli, których tłumaczenie zawsze do mnie trafiało, i za których dziś jestem bardzo wdzięczna. W szkole podstawowej była to starsza Pani Bożena, która bardzo dużo rysowała na tablicy, miała też ogromną drewnianą linijkę i kątomierz do tematów z geometrii płaskiej. W gimnazjum (tak, ja jestem jednym z ostatnich roczników, który "załapał się" na naukę w gimnazjum) matematyki uczyła mnie Pani Katarzyna. Zawsze była bardzo radosna i uśmiechnięta, pomagała w przygotowaniach do konkursów matematycznych i zawsze, ale to zawsze miała w zanadrzu jakieś dodatkowe zadania dla osób, które szybko rozwiązywały zadania i później się "nudziły". Najbardziej zapamiętałam jednak Panią Adriannę - moją nauczycielkę matematyki w technikum, która równocześnie była moją wychowawczynią. Zadawała mnóstwo zadań "dla chętnych", szczególnie w klasie maturalnej, i to dzięki temu nawałowi zadań uzyskałam tak wysoki wynik. Jej tłumaczenie zawsze sprowadzało mnie do wniosku "przecież to wcale nie jest takie trudne". I myślę, że to ona popchnęła mnie (może nieświadomie) w stronę nauczania innych. Jeśli tylko mi pozwolisz, pokażę Ci, że to wszystko wcale nie jest takie trudne.

• Jak myślisz, jakie cechy są wymagane, aby być dobrym nauczycielem?

  Wskazałabym trzy takie cechy:
  Po pierwsze uśmiech. To absolutna konieczność! Nie tylko dla nauczycieli, ale dla każdego. Uśmiech jest zaraźliwy i potrafi zmienić nastawienie.
  Po drugie cierpliwość. Cierpliwości nigdy za wiele. Każdy uczeń liczy swoim tempem - ludzie to nie kalkulatory. Czasem trzeba drugi raz wytłumaczyć, czasem trzeci raz to samo, bo ktoś nie do końca zrozumiał, umknął jakiś wzór - każdy może mieć gorszy dzień czy ten najmniej lubiany temat.
  Po trzecie to kreatywność. Bo kiedy tłumaczy się raz czy drugi, a temat nadal jest jednym wielkim znakiem zapytania, to trzeba szukać innego języka porozumienia. Porównać elementy matematyki do owoców, termometru, ruchu drogowego czy szukania wroga na mapie gry wirtualnej.

• Może jakaś anegdota związana z Twoim przedmiotem nauczania lub czasie spędzonym w szkole? !

  Hmm... Gdy czytam to pytanie, przychodzi mi do głowy pewna historia z lekcji matematyki w 6 klasie szkoły podstawowej. Liczyliśmy z Panią Bożeną na tablicy takie jedno zadanie o robotnikach, którzy mieli coś wykopać, chyba studnię. Pytanie było czy na powierzchni 1 metra kwadratowego będą w stanie to zrobić. Wynik, do jakiego wtedy doszliśmy, to że było to 8 robotników. Wszyscy się podekscytowali, bo zadanie nie było łatwe. Pani Bożena zapytała wtedy "to co, daliby radę wykonać tę pracę?". Chórem odpowiedzieliśmy, że tak. Pani Bożena westchnęła i się uśmiechnęła. Poprosiła 8 ochotników i kazała nam się ustawić w kwadracie metr na metr. Udało nam się, więc patrzyliśmy na nią zadowoleni. Na co ona zapytała: no a gdzie wasze łopaty? Jak zamierzacie kopać stojąc ciasno jak sardynki w puszce? No i wybuchnęliśmy śmiechem.

• 6) Jakie trudności, wyzwania napotkałeś/łaś lub nadal napotykasz w swoim zawodzie/przedmiocie nauczania?

  Trudności jakie napotykam to dowody... i nie chodzi tu o zadania! Często uczniowie rozpoczynają zajęcia od sformułowania "mieliśmy ten temat w szkole i nic z tego nie rozumiem". Już na starcie jest negatywne nastawienie. Z jednej strony nic dziwnego: wiem, że nic nie wiem, a za tydzień kartkówka - kto by się cieszył? Z drugiej strony wiem, że negatywne nastawienie nie jest dobrą podstawą do nauki. Wtedy staram się pokazać (udowodnić ;) ), że temat jest "do ogarnięcia", że Ty jesteś w stanie to zrozumieć i zrobić te zadania samodzielnie.
  Inny rodzaj trudności to zwalczanie stresu. Stres przed kartkówką, sprawdzianem, maturą, czy też często początkowy stres na pierwszych lekcjach związany ze spotkaniem nowej osoby - korepetytora. Ten ostatni szybko mija, gdy tłumaczymy zadania na zabawnych i rysunkowych przykładach. Natomiast podczas lekcji staramy się odkryć jakie jest podłoże tego pierwszego. Stres, że nie zdążysz obliczyć wszystkich zadań na sprawdzianie? Że gubisz minusy w obliczeniach? Masz trudność z wykonaniem pierwszego kroku zadania czy może zapamiętaniem wzorów? Podczas lekcji podaję różne sposoby, które mogą pomóc Ci tego stresu uniknąć lub chociaż go zmniejszyć.

• Czy masz szczególną pasję? Czy może jest to nauczanie w ogóle, element przedmiotu lub coś zupełnie innego?

  Nie jestem z tych osób, których "szczególną pasją" jest matematyka. Lubię ten przedmiot, lubię go uczyć, ale mam też inne zainteresowania. Moja pasją jest muzyka: w 2024 roku ukończyłam I i II stopień Państwowej Szkoły Muzycznej im.prof. Józefa Świdra w Jastrzębiu-Zdroju na klarnecie. Lubię też śpiewać. Rozwijam to uczęszczając na zajęcia ze śpiewu. Nie jest mi również obcy śpiew chóralny (z podziałem na głosy). Co roku prowadzę małą scholę przygotowując do śpiewu podczas uroczystości kościelnych w czasie świąt wielkanocnych.

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem?

  Uczniowie. Gdyby nie Uczniowie, którzy chcą się uczyć, osiągać lepsze wyniki, to moja praca byłaby na nic. To Uczniowie żądni wiedzy sprawiają, że jestem nauczycielem. A skąd słowo "super"? To ocena, którą dostaję od Was! To dzięki Waszym opiniom i rekomendacjom, nie tylko dzięki mojemu wysiłkowi, otrzymałam te odznakę na platformie Superprof. Mogę powiedzieć tylko jedno: dziękuję! Jesteście Super Uczniami