Cześć! Tak, mam na imię Arkady i mogę zostać Twoim nauczycielem gry na gitarze basowej :) Jestem basistą sesyjnym z wieloletnim stażem, zarówno jako wykonawca, jak i pedagog. 

Wywiad z nauczycielem Arkady 📝

• Kiedy po raz pierwszy rozwinąłeś/ęłaś pasję do muzyki i swojego ulubionego instrumentu?

  Pasja do muzyki rozwinęła się stosunkowo późno, a na pewno później, niż to zwykle bywa. Zanim zdecydowałem się na bycie muzykiem byłem zainteresowany... językami! I dalej jestem :) W pewnym momencie zauważyłem, że muzyką rządzą te same prawa (a przynajmniej bardzo podobne), co lingwistyką i można ten fakt wykorzystać przy nauce. Tak jak z językiem obcym, musimy pojąć pewien kod, dzięki któremu lepiej zrozumiemy co słyszymy i będziemy się w stanie płynniej wypowiadać, lub też jak w naszym przypadku - grać na instrumencie. Wraz z nauką nowych utworów uczymy się nowych słów i zwrotów (zagrywki, akordy, skale), które możemy potem wykorzystać w konwersacji (improwizacji).
  
  Z gitarą basową i moją miłością do niej natomiast wiąże się anegdota dosyć myślę wśród basistów powszechna. To znaczy nie ja wybrałem gitarę basową, a to ona wybrała mnie :) Swego czasu bardzo chciałem grać w jednej lokalnej orkiestrze młodzieżowej, ale grałem wtedy głównie na gitarze klasycznej. Rozmawiałem z dyrygentem tej orkiestry, który powiedział mi, że gitarzystę już mają, ale jakbym grał na basie, to z marszu by mnie do tej orkiestry wzięli! W takim wypadku kupiłem gitarę basową, zacząłem uczyć się na niej grać... i mnie do tej orkiestry nie przyjęli :) Nie zrażając się tym faktem dalej grałem sobie dla przyjemności i to coraz większej! Aż zanim się obejrzałem, okazało się, że w zasadzie to tę całą bas00wkę kocham i dzięki niej zwiedzam świat i poznaję nowych ludzi, z których wielu zostało moimi najlepszymi przyjaciółmi.

• Czy jest jakiś rodzaj muzyki, lub konkretny artysta, którego na okrągło słuchasz i zawsze z tą samą przyjemnością?

  Jestem człowiekiem, który lubi zmiany i ciągle poszukuje nowych brzmień, ale istnieją dwa gatunki, do których mogę wracać wielokrotnie, nawet po długiej przerwie.
  Jazz (w szczególności odmiana jazz fusion) oraz Swancore ( podgatunek post-hardcore'u). Pierwszy ze względu na moją miłość do muzyki improwizowanej, która pozwala na najszczersze w mojej opinii wyrażenie siebie na swoim instrumencie, tak jak to robi na przykład Dominique Di Piazza czy Munir Hossn, natomiast drugi ze względu na moją metalową przeszłość. Jest to gatunek gdzie piękne melodie kontrastują się z mocnymi metalowymi riffami i breakdownami. Dodajmy do tego soczysty groove i wyrafinowany songwriting, dzięki czemu otrzymamy kilka zespołów o absolutnie ponadczasowym brzmieniu, takie jak SENNA, Karmanjakah, The Good Tiger czy Dearest.

• Opowiedz nam o najtrudniejszych, lub o najbardziej fascynujących zajęciach, które odbyłeś.

  Najbardziej fascynujące są zawsze spotkania z własnymi idolami.
  
  W ramach badań do pracy magisterskiej pojechałem do Francji, żeby spotkać się z Dominiqiem Di Piazzą, moją największą inspiracją muzyczną. Miałem na celu przeprowadzić wywiad, mający na celu doprecyzowanie kilku szczegółów biograficznych oraz wziąć udział w kilku godzinach zajęć, żeby lepiej zgłębić jego spojrzenie na muzykę oraz technikę grania prawą ręką, dosyć niekonwencjonalną jak na gitarzystę basowego.
  
  Śmiało mogę powiedzieć, że spotkanie przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Rozmawianie z człowiekiem takiego formatu było z początku peszące, ale szybko okazało się, że dzielenie sceny z największymi osobistościami światowego jazzu nie wpłynął negatywnie na naturalne ciepło i serdeczność Dominiqua. Wspólna praca pokazała mi nowe ścieżki, których do tej pory nie zbadałem i zachęciła mnie do dalszego zgłębiania dyskografii nie tylko Di Piazzy, ale i wielkich basistów przed nim, takich jak legendarny Jaco Pastorius.

• Według Ciebie, gra na jakim instrumencie jest najbardziej skomplikowana, i dlaczego?

  Uważam, że najbardziej skomplikowanym instrumentem są organy, czy to kościelne, czy hammonda. Nie dość, że muzyk musi operować warstwą harmoniczną (nierzadko na kilku klawiaturach), to musi zarazem "analogowo" zmieniać brzmienie poprzez wybieranie różnych głosów (piszczałek). Jakby tego było mało, ma również do operowania manuał, czyli klawiaturę, na której gra się... nogami! Podziwiam mocno.

• Jaki jest Twój klucz do sukcesu?

  Wyłącznie ciężka praca. Nie ma drogi na skróty a sam nie wierzę w coś takiego jak talent. Ktoś może mieć predyspozycje ku łatwiejszemu przyswojeniu motoryki albo zrozumieniu kwestii teoretycznych, ale bez ciężkiej pracy będzie to niczym posiadanie najżyźniejszej gleby, na której nic nie zasiejemy.

• Wymień trzech muzyków, z którymi marzysz się spotkać (mogą być także postacie z przeszłości). Wyjaśnij dlaczego.

  Dominique Di Piazza - moja największa inspiracja muzyczna. Człowiek wysoce uduchowiony, którego miałem okazję niedawno spotkać! Było to doświadczenie bardzo budujące, ponieważ pokazało mi, że na każdym etapie można nauczyć się czegoś nowego i absolutnie NIGDY nie można lekceważyć żadnych wielkich, którzy przecierali szlaki basowe przed nami.
  Munir Hossn - brazylijski basista, którego muzyka jest niesamowicie emocjonalna i pozwala mi dostrzec wyższą prawdę, człowiek skromny a zarazem wysoce kompetentny.
  Phil Collins - człowiek, który w mojej skromnej opinii wymyślił muzykę pop. Niebywały muzyk, który na zawsze zmienił oblicze sztukii.

• Może jakaś anegdota związana z muzyką, lub dniami spędzonymi w szkole muzycznej?

  Jak już człowiek siedzi w branży jakiś czas to tych anegdot jest tak dużo, że jak przychodzi co do czego, to nie wiadomo co powiedzieć :)
  
  Miałem na pierwszych studiach takiego bardzo zdolnego kolegę. Ja byłem wtedy wyłącznie po ognisku muzycznym i dużej ilości pracy własnej, on natomiast przeszedł przez pełną drogę formalnej edukacji muzycznej. Był również piekielnie zdolny i wraz z naszą sympatią do siebie zapłonęła chęć zdrowej, koleżeńskiej rywalizacji. A jako że był naprawdę mocnym zawodnikiem, to czułem, że mam do kogo dążyć. Tym samym moje umiejętności z kształcenia słuchu i harmonii praktycznej bardzo szybko wskoczyły na zupełnie nowy poziom. I ta rywalizacja tak dobrze nam służyła, że po pierwszym roku czułem się zdecydowanie lepszym muzykiem, niż wcześniej, a On... postanowił zostać księdzem :)

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem Muzyki?

  Pasja do muzyki i chęć zaszczepienia jej każdemu z moich uczniów. W muzyce wszak nie chodzi tylko o ćwiczenia techniczne i sprawne ruszanie palcami. Nie to sprawia, że muzyka nas porusza, liczy się rozwój duchowy i znalezienie własnego głosu na instrumencie.
  
  Na zajęciach zawsze zachęcam do tego, żeby śpiewać to, co gramy. Nie dajmy się ponieść temu, co dyktują nasze palce, one zawsze chcą grać szybko i bez sensu :) Trzeba poprzez wykorzystanie naszego głosu dostać się wgłąb samego siebie. Wykorzystać melodie, które grają w naszym sercu i po prostu pozwolić im ujrzeć światło dzienne.