Jestem pianistą, laureatem 60 nagród muzycznych. Uczę osoby w każdym wieku, a moi uczniowie są laureatami międzynarodowych konkursów pianistycznych :-)

Wywiad z nauczycielem Michał 📝

• Kiedy po raz pierwszy rozwinąłeś pasję do muzyki i swojego ulubionego instrumentu?

  ‎Instrumenty klawiszowe, szczególnie fortepian, pasjonowały mnie od dzieciństwa. Kiedy miałem zaledwie rok, mój dziadek kupił sobie keyboard. Każdą wolną chwilę spędzałem przy jego keyboardzie. Pierwsze miesiące ponoć grałem na nim nogami:) W przedszkolu uczęszczałem z kolei na lekcje rytmiki. Na pierwszych zajęciach pani nauczycielka wykonała kilka prostych utworów na pianinie. Byłem tym zafascynowany i poprosiłem moich rodziców, aby zapisali mnie do szkoły muzycznej. Trafiłem na wspaniałą panią profesor, która rozwinęła moją pasję. W wieku 11 lat pojawiły się pierwsze sukcesy w ogólnopolskich konkursach pianistycznych. Jako trzynastolatek zostałem uczniem kierownika katedry fortepianu akademii muzycznej. Wtedy już wiedziałem, że fortepian to moje życie.

• Czy jest jakiś rodzaj muzyki, lub konkretny artysta, którego na okrągło słuchasz i zawsze z tą samą przyjemnością?

  ‎Jako pianista zajmuję się muzyką klasyczną już od ponad 20 lat. Klasyka, choć bardzo wymagająca, daje człowiekowi możliwość poznania siebie - swojej osobowości i temperamentu. Czy słucham wyłącznie muzyki klasycznej? Oczywiście, że nie:) Nie ma muzyki lepszej, czy gorszej; zdrowej czy chorej. Każda muzyka jest odzwierciedleniem czyjejś osobowości, zaspokojeniem czyichś pragnień. Uwielbiam w wolnych chwilach słuchać polskich artystów i zespołów z lat 80-tych, 90-tych, jak i bardziej współczesnych. Dżem, Perfect, Budka Suflera potrafią dodać pozytywnej energii:)

• Opowiedz nam o najtrudniejszych, lub o najbardziej fascynujących zajęciach, które odbyłeś.

  ‎Każda lekcja, którą odbywam jest dla mnie wyjątkowa. To bardzo satysfakcjonujące, gdy widzę drugą osobę, która z lekcji na lekcję odkrywa w sobie rzeczy niemożliwe. Najbardziej przełomowe lekcje były zawsze tymi najtrudniejszymi. I wcale nie chodziło tylko o trudność utworu czy żmudne ćwiczenia. Gra na fortepianie to praca z wrażliwością ambitnego człowieka. Wrażliwość i pianistyka zawsze idą w parze. Często osoba, która miała kryzys potrzebowała poprostu wsparcia, rozmowy, zmierzenia się oko w oko z własną osobowością. Często nie brakowało łez. Zawsze jednak najtrudniejsze zajęcia były przełomowe dla moich podopiecznych. Pamiętam do dziś jak mój uczeń, który pewnego dnia całkowicie zwątpił w siebie, były łzy, wielogodzinna rozmowa, a tydzień później wygrał ogólnopolski konkurs pianistyczny. Takie chwile cieszą i motywują:)

• Według Ciebie, gra na jakim instrumencie jest najbardziej skomplikowana, i dlaczego?

  Moim uczniom zawsze powtarzam - wybraliście sobie najtrudniejszy instrument na świecie. Fortepian jest królem instrumentów, królową są organy! Instrumenty klawiszowe wymagają utrzymania nieprzeciętnie wysokiej koncentracji, wielozadaniowości opanowanej na błysk! Wyobraźmy sobie szefa firmy, który zarządza dziesięcioma pracownikami. Jeśli choć jeden z nich nie zadziała w konkretnym czasie i konkretny sposób, projekt się sypie. Oczywiście mowa o palcach. A wyobraźmy sobie organistów, którzy posiadają również klawiaturę nożna...

• Jaki jest Twój klucz do sukcesu?

  ‎Jeśli chcesz być dobrym pianistą, wystarczy regularność oraz dobry nauczyciel - lecz kto jest tym dobrym nauczycielem? Najlepszym nauczycielem dla Ciebie jesteś Ty sam! To Ty uczysz Twoje palce prawidłowej relacji z instrumentem, to Ty kierujesz Twoim intelektem, wrażliwością i emocjonalnością. Ja tylko powiem Ci jak to robić:)

• Wymień trzech muzyków, z którymi marzysz się spotkać (mogą być także postacie z przeszłości). Wyjaśnij dlaczego.

  ‎Chyba każdy pianista chciałby się spotkać z Chopinem, Mozartem, czy Beethovenem. Choć każdy z nich zupełnie inny, wszyscy byli artystami, my artyści się poprostu wzajemnie rozumiemy:)
  ‎Z wieloma współczesnymi artystami miałem też okazję się spotkać podczas międzynarodowych konkursów pianistycznych, w których byli jurorami oraz podczas kursów mistrzowskich. Wspaniale wspominam kurs mistrzowski z Lidią Grychtołówną - najstarszą polską pianistką, czy z prof. Stefanem Wojtasem. Miałem również okazję chwilkę porozmawiać z Daniilem Trifonovem, którego osobowość artystyczną wręcz uwielbiam!

• Może jakaś anegdota związana z muzyką, lub dniami spędzonymi w szkole muzycznej?

  ‎Anegdoty to wręcz moje drugie imię:) Na zajęciach uwielbiamy się nimi dzielić z uczniami! Moja ulubiona anegdotka - Uczeń wykonuje trudne ćwiczenie na fortepianie, ręka zaczyna go boleć, w końcu przestaje grać i mówi, że już nie może. Wtedy mówię mu: "Najpierw czujesz rękę. A potem co?" Uczeń nie wie co odpowiedzieć i sprawdza kolejne części ciała czy go nie bolą. Wtedy odpowiadam: "Progres czujesz!"

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem Muzyki?

  ‎Bycie pedagogiem fortepianu to pewnego rodzaju misja. To praca z wrażliwością człowieka ambitnego. To wielka odpowiedzialność za wrażliwość tego człowieka, za jego relację z muzyką i instrumentem. Jakikolwiek utwór gramy, zawsze kładziemy człowieka i jego wrażliwość na pierwszym miejscu. Wtedy relacja z pedagogiem, muzyką i instrumentem idzie zawsze w dobrym kierunku:)