Śpiew, muzyka, zabawa i radość! Magdalena Skawińska - wokalistka i aktorka, nauczyciel śpiewu

Wywiad z nauczycielem Magdalena 📝

• Kiedy po raz pierwszy rozwinęłaś pasję do muzyki i swojego ulubionego instrumentu?

  Moja pasja do muzyki narodziła się bardzo wcześnie – właściwie towarzyszyła mi od dzieciństwa. Już jako ośmiolatka rozpoczęłam naukę gry na fortepianie, który stał się moim pierwszym i niezwykle ważnym środkiem wyrazu. Równolegle uczęszczałam do szkoły muzycznej, gdzie rozwijałam się w klasie klarnetu, odkrywając kolejne barwy i możliwości muzyczne. To był czas intensywnego rozwoju, ale też marzeń – od najmłodszych lat wyobrażałam sobie siebie na scenie, szczególnie w przestrzeni teatru. Muzyka nie była dla mnie tylko nauką czy obowiązkiem, lecz naturalną częścią codzienności i sposobem na wyrażanie emocji. To właśnie wtedy zrodziło się moje pragnienie, by w przyszłości występować i dzielić się swoją wrażliwością z publicznością.

• Czy jest jakiś rodzaj muzyki, lub konkretny artysta, którego na okrągło słuchasz i zawsze z tą samą przyjemnością?

  Zdecydowanie najbliższy jest mi jazz – to gatunek, do którego wracam nieustannie i który nigdy mi się nie nudzi. Jest w nim wolność, emocja i przestrzeń do interpretacji, które za każdym razem odkrywam na nowo. Szczególne miejsce zajmuje w moim sercu Kurt Elling – jego wrażliwość, frazowanie i głębia interpretacji sprawiają, że mogę słuchać go bez końca.
  
  Równie silnie inspirują mnie instrumentaliści, zwłaszcza saksofoniści. Uwielbiam wracać do brzmienia takich artystów jak Joshua Redman, Kenny Garrett, Melissa Aldana czy legendarny John Coltrane. Każdy z nich wnosi coś unikalnego – od ekspresji i energii po subtelność i introspekcję. To właśnie dzięki nim jazz pozostaje dla mnie niewyczerpanym źródłem inspiracji i przyjemności.

• Opowiedz nam o najtrudniejszych, lub o najbardziej fascynujących zajęciach, które odbyłaś.

  Jednym z najbardziej fascynujących, a jednocześnie wymagających doświadczeń na mojej drodze były warsztaty z Jadwigą Gałęska-Tritt. Odbyły się na samym początku mojej wokalnej podróży, kiedy dopiero odkrywałam możliwości swojego głosu i uczyłam się świadomej pracy z nim.
  
  To właśnie wtedy po raz pierwszy zetknęłam się z tak intensywnym i precyzyjnym podejściem do emisji głosu. Pani profesor potrafiła wydobyć ze mnie potencjał, o którego istnieniu nie miałam wcześniej pojęcia – pamiętam moment, w którym „rozśpiewała” mnie do wysokości dźwięku f³. Było to dla mnie ogromne zaskoczenie i jednocześnie przełomowe doświadczenie, bo nigdy wcześniej nie udało mi się osiągnąć tego poziomu.
  
  Te warsztaty były nie tylko wyzwaniem technicznym, ale też ważną lekcją zaufania do własnych możliwości. Pokazały mi, jak wiele jeszcze mogę odkryć i jak ogromny potencjał drzemie w pracy nad głosem.

• Według Ciebie, gra na jakim instrumencie jest najbardziej skomplikowana, i dlaczego?

  Moim zdaniem jednym z najbardziej skomplikowanych instrumentów są skrzypce. To instrument, który wymaga niezwykłej precyzji i wrażliwości już na podstawowym poziomie gry. W przeciwieństwie do wielu innych instrumentów, skrzypce nie wybaczają błędów – każdy, nawet najmniejszy ruch ręki czy niedokładne ustawienie palców, natychmiast wpływa na jakość dźwięku.
  
  Największym wyzwaniem jest osiągnięcie pięknego, szlachetnego brzmienia. Wymaga to nie tylko doskonałej techniki, ale też ogromnej świadomości ciała, słuchu i kontroli nad smyczkiem. Intonacja, artykulacja i dynamika muszą ze sobą idealnie współgrać, co czyni ten instrument wyjątkowo wymagającym, ale też niezwykle satysfakcjonującym w opanowaniu.

• Jaki jest Twój klucz do sukcesu?

  Mój klucz do sukcesu opiera się na trzech filarach: pokorze, systematycznej pracy i otwartości na krytykę. Pokora pozwala mi pamiętać, że zawsze jest coś do poprawy i że rozwój to proces, który nigdy się nie kończy. Dzięki niej podchodzę do nauki z uważnością i szacunkiem – zarówno do muzyki, jak i do osób, od których mogę się uczyć.
  
  Równie ważna jest dla mnie umiejętność regularnego, świadomego ćwiczenia. To właśnie codzienna praca, nawet ta najmniej spektakularna, buduje fundamenty i daje realne efekty. Traktuję ją nie jako obowiązek, ale jako nieodłączny element drogi.
  
  Kluczowa jest też gotowość do przyjmowania krytyki – nawet tej trudnej. Uczę się słuchać, wyciągać wnioski i przekuwać uwagi w konkretne działania. To właśnie dzięki temu mogę iść dalej, rozwijać się i przekraczać własne ograniczenia.

• Wymień trzech muzyków, z którymi marzysz się spotkać (mogą być także postacie z przeszłości). Wyjaśnij dlaczego.

  Marzę o spotkaniu z artystami, którzy w wyjątkowy sposób łączą w sobie wrażliwość, charyzmę i absolutne oddanie muzyce.
  
  Artyści z przeszłości: Na pierwszym miejscu jest dla mnie John Coltrane – jego twórczość to dla mnie nie tylko muzyka, ale wręcz duchowe doświadczenie. Fascynuje mnie jego głębia, poszukiwanie prawdy w dźwięku i nieustanne przekraczanie granic. Drugą postacią jest Leonard Bernstein – artysta totalny, który potrafił łączyć świat muzyki klasycznej, jazzu i teatru. Jego energia, wrażliwość i sposób myślenia o muzyce jako o opowieści są mi niezwykle bliskie, szczególnie w kontekście moich marzeń o scenie.
  
  Ze współczesnych artystek szczególnie inspirują mnie Samara Joy oraz Melissa Aldana. Samara zachwyca mnie dojrzałością interpretacji i niezwykłą kulturą wokalną, natomiast Melissa – świeżością, odwagą i indywidualnym językiem muzycznym. Spotkanie z nimi byłoby dla mnie nie tylko ogromnym przeżyciem, ale też cenną lekcją i inspiracją do dalszego rozwoju.

• Może jakaś anegdota związana z muzyką, lub dniami spędzonymi w szkole muzycznej?

  Anegdot ze szkoły muzycznej mam naprawdę wiele, ale jedna szczególnie zapadła mi w pamięć – głównie przez swoją absurdalność i szkolny klimat. Na korytarzach naszej szkoły czasem działy się rzeczy, które dziś brzmią jak sceny z filmu.
  
  Jedna z nauczycielek słynęła z elegancji i charakterystycznego stylu – miała przepiękne futro, które zawsze robiło wrażenie. Któregoś dnia kilku kolegów postanowiło „wcielić się” w jej postać. Gdy tylko nadarzyła się okazja, podkradli futro i zaczęli przechadzać się po korytarzu, perfekcyjnie naśladując jej sposób chodzenia, gesty i miny.
  
  To była scena jednocześnie komiczna i trochę surrealistyczna – wszyscy wokół próbowali zachować powagę, ale co chwilę wybuchaliśmy śmiechem. Ten moment świetnie oddaje atmosferę szkoły muzycznej: z jednej strony ogromna dyscyplina i skupienie, a z drugiej – młodzieńcza energia, kreatywność i potrzeba odreagowania.

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem Muzyki?

  To, co sprawia, że jestem Super Nauczycielem Muzyki, to przede wszystkim moje podejście do ludzi. Każdego ucznia traktuję indywidualnie – jak członka rodziny. Wierzę, że za każdym głosem stoi wyjątkowa historia, wrażliwość i potencjał, który trzeba odkrywać z uważnością i szacunkiem.
  
  Do głosu podchodzę jak do skarbu – czegoś delikatnego, ale jednocześnie niezwykle potężnego. Uczę, jak o niego dbać, jak go rozwijać i jak dzięki niemu wyrażać siebie bez lęku.
  
  Ogromne znaczenie ma dla mnie także atmosfera podczas zajęć. Dbam o to, by była radosna, pełna dobrej energii i swobody. Chcę, żeby każdy czuł się bezpiecznie, komfortowo i miał przestrzeń do popełniania błędów – bo to właśnie one są częścią rozwoju. W takiej atmosferze nauka staje się nie tylko efektywna, ale też prawdziwie inspirująca.