Zapraszam na profesjonalne indywidualne lekcje śpiewu dzieci, młodzież i dorosłych! Warszawa, Ursynów.

Wywiad z nauczycielem Liza 📝

• Kiedy po raz pierwszy rozwinęłaś pasję do muzyki i swojego ulubionego instrumentu?

  Muzyka towarzyszy mi właściwie od zawsze. Odkąd pamiętam, uwielbiałam śpiewać. Zachowały się nawet nagrania na taśmach magnetofonowych, na których śpiewam w wieku dwóch i trzech lat! Kiedy dziś ich słucham, muszę przyznać, że jak na tak małe dziecko radziłam sobie całkiem nieźle. 😊
  
  Już w przedszkolu podczas zajęć muzycznych często powierzano mi główne partie i najważniejsze role. Bardzo to lubiłam i chyba właśnie wtedy zaczęła się moja przygoda z muzyką, która z czasem przerodziła się w prawdziwą pasję

• Czy jest jakiś rodzaj muzyki, lub konkretny artysta, którego na okrągło słuchasz i zawsze z tą samą przyjemnością?

  Linkin Park w swoim dawnym składzie i Queen – na zawsze w moim sercu! ❤️
  
  Bardzo lubię też białoruski folk we współczesnych aranżacjach. Cóż, taka już moja natura ­- ciągnie mnie do korzeni! Uwielbiam, kiedy tradycyjna muzyka spotyka się z nowoczesnym brzmieniem, a jednocześnie zachowuje swoją autentyczność i duszę.

• Opowiedz nam o najtrudniejszych, lub o najbardziej fascynujących zajęciach, które odbyłaś.

  Trudno wybrać tylko jedne zajęcia, ponieważ mam kilka wspomnień, które do dziś wywołują we mnie silne emocje – i to z bardzo różnych powodów! 😊
  
  Jednym z najbardziej ekscytujących był chyba mój pierwszy dzień w kolegium muzycznym. Podczas zajęć chóralnych cały nasz rocznik ustawiono przed chórem. Każdy musiał powiedzieć kilka słów o sobie, a następnie zaśpiewać piosenkę. Na tej podstawie dyrygent decydował, do której sekcji chóru nas przydzielić.
  Byłam bardzo przejęta, a to, co wydarzyło się po moim występie, zupełnie mnie zaskoczyło. Chór na chwilę zamilkł, po czym dyrygent głośno oznajmił, że trafiam do pierwszych sopranów! A ja byłam przekonana, że mam potężny głos kontraltowy, zresztą na co dzień mówię niemal basem! 😄
  
  Kolejnym niezapomnianym doświadczeniem była moja pierwsza próba gry na białoruskich dudach. Wyobraźcie sobie sytuację: jesteś już doświadczoną, cenioną muzyczką, masz dobrze opanowaną technikę oddechową, a tu nagle stajesz przed grupą doświadczonych dudziarzy i z całych sił próbujesz nadmuchać instrument, żeby utrzymać choćby jeden dźwięk. Wyglądało to dość komicznie! Na szczęście dziś gram na tych dudach całkiem nieźle. 😊
  
  Jeśli chodzi o moje doświadczenia nauczycielskie, szczególnie pamiętam pierwszą samodzielnie poprowadzoną lekcję w szkole muzycznej. To było bardzo dawno temu, kiedy jeszcze nie zdążyłam się przyzwyczaić do nowej roli. Przyszła uczennica, był też akompaniator, a oboje czekali na moje wskazówki. Pamiętam, że miałam wrażenie, jakbym odgrywała rolę w jakimś spektaklu, a w rzeczywistości nie byłam prawdziwą nauczycielką! Dziś wspominam to z uśmiechem, ale wtedy emocje były naprawdę ogromne.
  
  A jeśli chodzi o najbardziej fascynujące zajęcia, zdecydowanie wskazałabym warsztaty poświęcone tradycyjnym białoruskim pieśniom kolędniczym. Przyszło na nie mnóstwo ludzi, a najbardziej niezwykłym momentem było dla mnie to, kiedy wszyscy zaczęli śpiewać razem, pod moim kierunkiem. Niektórzy robili to po raz pierwszy w życiu!
  
  Myślę, że właśnie takie chwile są w muzyce najpiękniejsze, kiedy sami uczymy się czegoś nowego, przełamujemy własne bariery albo pomagamy innym odkryć radość ze wspólnego muzykowania.

• Według Ciebie, gra na jakim instrumencie jest najbardziej skomplikowana, i dlaczego?

  Uważam, że każdy instrument wymaga ogromnej pracy, cierpliwości i systematyczności, zwłaszcza jeśli chcemy osiągnąć naprawdę wysoki poziom. Oczywiście dużo zależy również od predyspozycji konkretnej osoby. Ktoś, kto ma naturalnie dobrze rozwinięty słuch muzyczny, może szybciej opanować grę na instrumentach bezprogowych, takich jak skrzypce czy wiolonczela, a tym bardziej na instrumentach klawiszowych.
  
  Jednak w pewnym momencie same predyspozycje przestają wystarczać, wtedy kluczowa staje się technika, którą można rozwijać wyłącznie poprzez regularną praktykę.
  
  Zresztą ze śpiewem jest podobnie. Często uważa się, że albo ktoś ma głos, albo nie, a sam śpiew jest czymś naturalnym i niewymagającym aż tak wiele pracy. Oczywiście dobre predyspozycje dają lepszy start, ale dziś samo czyste śpiewanie już nie wystarczy, by się wyróżnić.
  
  Aparat głosowy to niezwykle złożony instrument, który daje ogromne możliwości, a jego pełne opanowanie może być wyzwaniem nawet dla doświadczonego wokalisty.
  
  Dlatego, jeśli miałabym wskazać najtrudniejszy instrument do opanowania, postawiłabym właśnie na… ludzki głos! 😊

• Jaki jest Twój klucz do sukcesu?

  Nie bać się popełniać błędów i nie bać się niezręcznych sytuacji. W końcu w mojej karierze scenicznej wydarzyło się już chyba wszystko! 😄
  
  Staram się wykonywać swoją pracę tak, żeby sama czuć, że zrobiłam wszystko najlepiej, jak potrafię. Wierzę, że jeśli wkłada się w coś serce, zaangażowanie i autentyczność, efekty prędzej czy później zostaną zauważone.

• Wymień trzech muzyków, z którymi marzysz się spotkać (mogą być także postacie z przeszłości). Wyjaśnij dlaczego.

  Ryhor Szyrma – białoruski działacz muzyczny i folklorysta z początku XX wieku. To dzięki niemu w moim kraju rozwinął się gatunek muzyczny, który wprowadził mnie w świat muzyki profesjonalnej. A poza tym bardzo chciałabym wybrać się z nim na wyprawę folklorystyczną.
  
  Piotr Czajkowski – uważam go za niezwykle interesującą i niejednoznaczną swoich czasów, biorąc pod uwagę epokę, miejsce oraz środowisko, w którym żył i tworzył
  
  Freddie Mercury – bo to po prostu legenda! Chciałabym choć przez chwilę zobaczyć, jak myśli artysta o tak niezwykłej charyzmie, osobowości i scenicznej energii.

• Może jakaś anegdota związana z muzyką, lub dniami spędzonymi w szkole muzycznej?

  Mam dwie anegdoty, które do dziś wywołują uśmiech na mojej twarzy.
  
  Pierwsza wydarzyła się, kiedy byłam mniej więcej w czwartej klasie szkoły muzycznej. Właśnie zaczęliśmy lekcje literatury muzycznej, ale jakoś nie od razu znalazłam wspólny język z nauczycielką, więc nie przepadałam za tym przedmiotem.
  
  Pamiętam, że był czwartek i czekały mnie trzy lekcje pod rząd: literatura muzyczna, lekcja skrzypiec i chyba jeszcze zespół. Tak bardzo nie chciałam iść do szkoły muzycznej, że postanowiłam urwać się z zajęć. Mój plan był, delikatnie mówiąc, niezbyt przemyślany – pojechałam na drugi koniec miasta i przez trzy godziny bez celu włóczyłam się po okolicy. Była zima, mróz, a ja byłam coraz bardziej zmęczona i coraz mniej przekonana do swojego genialnego pomysłu.
  
  W końcu wróciłam w okolice domu i spotkałam koleżankę ze szkoły muzycznej, z którą grałam w zespole. Powiedziała mi, że tego dnia odbywał się koncert zaproszonych artystów i wszystkie nasze lekcje zostały odwołane!
  
  Od tamtej pory już nigdy nie uciekłam ze szkoły muzycznej. Co więcej, z czasem nawet polubiłam literaturę muzyczną!
  
  Druga historia wydarzyła się już na studiach. Mieliśmy próbę w sali filharmonii. Pod koniec dyrygent poprosił mnie, żebym zebrała nuty z pulpitów. Kiedy skończyłam i zostałam sama na sali, ruszyłam do wyjścia. Naciskam klamkę – drzwi zamknięte! Zaczęłam więc trochę panikować i walić w nie z nadzieją, że ktoś mnie usłyszy.
  
  Nagle otworzyły się inne drzwi, po prawej stronie. Zajrzał przez nie mój kolega z roku i zapytał, co ja właściwie robię. Okazało się, że próbowałam wydostać się przez drzwi do… schowka, a wyjście z sali przez cały czas było otwarte. 😅
  
  Jak widać, muzyczne życie to nie tylko wielka sztuka i wzniosłe emocje, ale też całkiem sporo komedii!

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem Muzyki?

  Na moich lekcjach nie trzeba bać się błędów ani tego, że czasem będziemy wyglądać lub brzmieć śmiesznie! Wręcz przeciwnie – zachęcam moich uczniów do eksperymentowania, próbowania nowych rzeczy. Jestem za tym obiema rękami, nogami i wszystkimi strunami głosowymi! 😄 A co najważniejsze, sama robię to razem z nimi.
  
  W nauce śpiewu to szczególnie ważne. Kiedy przestajemy bać się własnego głosu i pozwalamy sobie na swobodną ekspresję, zaczynamy lepiej odczuwać swoje ciało, łatwiej się rozluźniamy i stopniowo pozbywamy się napięć, które mogą utrudniać śpiewanie.
  
  Myślę też, że moją mocną stroną jest umiejętność wyczuwania nastroju ucznia i dostosowywania do niego swojego podejścia. Każdy z nas jest inny, dlatego nie wierzę w jedną uniwersalną metodę nauczania. Staram się znaleźć taką drogę, dzięki której każdy uczeń może poczuć się swobodnie, odkrywać swój głos i rozwijać się we własnym tempie.
  
  Bo dla mnie bycie Super Nauczycielem to nie tylko przekazywanie wiedzy i techniki, ale również tworzenie przestrzeni, w której można być sobą, eksperymentować, popełniać błędy i czerpać prawdziwą radość ze śpiewania.