Chętnie nauczę Cię przedmiotów takich jak informatyka, matematyka i angielski jako student informatyki. Uczę cierpliwie i metodycznie, starając się zrozumieć indywidualny sposób myślenia każdej osoby.

Wywiad z nauczycielem Bartosz 📝

• Od kiedy interesujesz się wybranym kierunkiem i prywatnym nauczaniem?

  Matematyka towarzyszy mi od zawsze, ale serio zacząłem ją lubić dopiero wtedy, gdy zobaczyłem, że to nie zbiór procedur do wykucia, tylko sposób myślenia. Korepetycji udzielam od ponad dwóch lat. Zacząłem trochę przypadkiem, a okazało się, że tłumaczenie innym daje mi tyle samo satysfakcji co rozwiązywanie zadań samemu. Sam studiuję kierunek techniczny, więc na co dzień siedzę w matematyce, elektronice i programowaniu, co utrzymuje mnie „w temacie".

• Opowiedz nam więcej o tematach, których uczysz, i o których lubisz dyskutować z uczniami.

  Najbardziej lubię analizę matematyczną: pochodne, całki, badanie funkcji. To dział, w którym najwięcej widać „dlaczego", a nie tylko „jak". Podobnie funkcje (kwadratowe, wykładnicze, logarytmiczne) i wszystko związane z logiką oraz dowodami. Tu uczeń uczy się myśleć, nie tylko liczyć.
  
  Szczerze przyznam, że mniej lubię stereometrię. Wyobraźnia przestrzenna to często bariera, którą trudno przeskoczyć samym tłumaczeniem, i tu sam musiałem wypracować metody, żeby uczniom to przybliżyć. Ale właśnie dlatego, gdy się uda, satysfakcja jest podwójna.

• Czy miałeś jakieś wzory do naśladowania, np. nauczyciel, który Cię zainspirował?

  Powiem szczerze, że moja inspiracja jest trochę nietypowa. Z liceum wyszedłem z poczuciem, że wiele rzeczy uczyło się „bo trzeba", bez pokazania sensu. Zamiast się na to obrażać, postanowiłem zrobić z tej wiedzy coś wartościowego, najpierw dla siebie, potem dla innych. Chcę uczyć tak, jak sam chciałbym być uczony: z naciskiem na zrozumienie i na to, żeby uczeń wiedział, po co mu dany temat.

• Jak myślisz, jakie cechy są wymagane, aby być dobrym nauczycielem?

  Trzy rzeczy: cierpliwość, umiejętność tłumaczenia tej samej rzeczy na kilka różnych sposobów, oraz uczciwość. Cierpliwość, bo nikt nie rozumie wszystkiego za pierwszym razem. Elastyczność tłumaczenia, bo to, co działa dla jednego ucznia, nie zadziała dla drugiego. A uczciwość, bo jeśli czegoś nie wiem na pewno, wolę powiedzieć „sprawdzę i wrócę do tego" niż wciskać uczniowi półprawdę.

• Może jakaś anegdota związana z Twoim przedmiotem nauczania?

  Najlepiej zapamiętane chwile to te, kiedy uczeń przez tydzień walczy z jednym typem zadania, a potem nagle „klika". I nie chodzi nawet o to, że rozwiązuje to jedno zadanie, tylko że nagle widzi cały dział. Pamiętam jak jeden uczeń przed maturą długo nie mógł przekonać się do pochodnych, uważał, że to czarna magia. Zaczęliśmy od podejścia czysto geometrycznego, od styczności i nachyleń, bez wzorów. Po dwóch lekcjach sam powiedział: „aaa, czyli to po prostu mówi jak szybko coś rośnie". I od tego momentu wszystko poszło z górki. Takie momenty są dla mnie najcenniejsze.

• Jakie trudności, wyzwania napotkałeś lub nadal napotykasz?

  Największa trudność to nie sama matematyka, tylko utrzymanie koncentracji ucznia. Czasem widzę, że ktoś po prostu „odpływa", i wtedy najtrudniejsze jest przywrócenie uwagi bez wywierania presji. Wypracowałem na to swoje sposoby: dzielę zadania na krótsze etapy, robię krótkie przerwy, czasem zmieniam temat na chwilę, żeby mózg odpoczął. Każdy uczeń ma swój rytm i nie ma sensu z nim walczyć, trzeba się dopasować.

• Czy masz szczególną pasję?

  Tak, interesuje mnie, oprócz tematów technicznych, filozofia, oraz tematy z pogranicza psychologii. To pozornie nie ma związku z matematyką, ale w praktyce ma. Uczy myślenia, zadawania pytań i nie godzenia się na łatwe odpowiedzi. A to są dokładnie te same umiejętności, których próbuję uczyć przy rozwiązywaniu zadań.

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem?

  Nie sprzedaję gotowych rozwiązań. Moja zasada jest prosta: lepiej, żeby uczeń sam doszedł do odpowiedzi z moją podpowiedzią, niż żebym mu ją podyktował. Tłumaczę spokojnie, bez presji, i staram się pokazać skąd bierze się dany wzór, nie tylko jak go używać. Dzięki temu uczeń, który u mnie zrozumie temat, nie zapomni go po tygodniu. I jeszcze jedno: traktuję każdego ucznia indywidualnie. To, co działa dla maturzysty z liceum, nie zadziała dla ósmoklasisty, i nie próbuję na siłę używać tego samego schematu.