Czy wydaje ci się, że matematyka nie jest twoją mocną stroną? Dzięki mnie przekonasz się, że każde zadanie może być równie łatwe, jak zwykłe dodawanie! (Także po angielsku)

Wywiad z nauczycielem Piotr 📝

• Od kiedy interesujesz się wybranym kierunkiem i prywatnym nauczaniem?

  Można powiedzieć, że korepetytorem zostałem idąc pierwszy raz do szkoły, gdzie zacząłem tłumaczyć różne rzeczy kolegom z klasy, także smykałkę do pomagania innym uczniom mam od zawsze ;). Chemia i Matma pasjonowały mnie odkąd pamietam, tłumacza one otaczający nas świat.

• Opowiedz nam więcej o tematach, których uczysz, i o których lubisz dyskutować z uczniami (a może nawet o tych, które lubisz trochę mniej).

  Uwielbiam biologię i chemię - szczególnie te momenty, gdy uczniowie łapią, że mitochondrium to nie tylko "powerhouse of the cell", ale też ważny punkt w metabolizmie i cała ta machina biochemiczna ma sens. Kocham tematy z odpornością, bo można przy tym dorzucić dobre historie o wirusach, zombie-komórkach i limfocytach T, które są trochę jak Avengersi naszego organizmu.
  
  Trochę mniej kręcą mnie momenty, gdy trzeba po raz setny tłumaczyć różnice między disacharydem a polisacharydem, bo mam wtedy wrażenie, że cukier szkodzi nie tylko zdrowiu, ale i cierpliwości. Ale daję radę.

• Czy miałeś jakieś wzory do naśladowania, np. nauczyciel, który Cię zainspirował?

  Był taki jeden gość od biologii w moim liceum - człowiek legenda. Zamiast mówić o ewolucji z podręcznika, opowiadał nam, jak to kiedyś chodziły po Ziemi bestie większe niż dzisiejsze SUV-y i że gdyby nie meteoryt, to dzisiaj zamiast z psem chodziłbym z raptorem. Potrafił zarazić pasją, a jednocześnie miał w sobie taki luz, że nie bałeś się zapytać nawet o najbardziej absurdalne rzeczy. To on mi pokazał, że nauka to nie tylko regułki, ale przede wszystkim ciekawość.

• Jak myślisz, jakie cechy są wymagane, aby być dobrym nauczycielem?

  Przede wszystkim - dystans do siebie i do świata. Trzeba umieć żartować z własnych wpadek i nie bać się przyznać, że nie pamięta się wzoru na pole elipsy. Po drugie - cierpliwość. I to taka na poziomie buddyjskiego mnicha medytującego na ruchliwej ulicy w godzinach szczytu. Do tego oczywiście pasja i umiejętność mówienia o trudnych rzeczach w prosty sposób. Bo dobry nauczyciel to nie ten, co gada jak encyklopedia, tylko ten, przy którym uczniowie chcą zostać po lekcji pogadać o tym, jak działa serce albo po co człowiekowi śledziona.

• Może jakaś anegdota związana z Twoim przedmiotem nauczania lub czasie spędzonym w szkole?

  Pamiętam, jak na studiach prowadzący zapytał mnie na egzaminie, czym różni się mitozą od mejozy. Ja - pewny siebie jak nigdy - zacząłem tłumaczyć, po czym nagle zorientowałem się, że używam słowa "mitochondrium" zamiast "mitozy". Wyszło z tego takie zamieszanie, że przez następny rok znajomi nazywali mnie "Mitosem". Do dziś się z tego śmieję z moimi uczniami, gdy im tłumaczę, że każdemu zdarza się pomylić i ważne, żeby się nie spalić tylko wyciągnąć z tego lekcję.

• Jakie trudności, wyzwania napotkałeś/łaś lub nadal napotykasz w swoim zawodzie/przedmiocie nauczania?

  Największym wyzwaniem są chyba mity i błędne przekonania wyniesione z internetu albo TikToka. Na przykład uczniowie są przekonani, że witamina C leczy wszystko od kataru po złamane serce. Walka z tymi mitami wymaga cierpliwości i dobrego argumentu. Drugim wyzwaniem jest różnorodność poziomu - czasem w jednej grupie masz geniusza z biologii i kogoś, kto do dziś myśli, że fotosynteza to coś związanego z fotografią.

• Czy masz szczególną pasję? Czy może jest to nauczanie w ogóle, element przedmiotu lub coś zupełnie innego?

  Poza nauczaniem jestem wielkim fanem górskich wędrówek. Nic tak nie resetuje głowy jak widok na Tatry o wschodzie słońca i termos z kawą w ręku. Uwielbiam też książki popularnonaukowe - mam cały regał pełen tytułów o mózgu, DNA i innych cudach natury. Ale powiem szczerze - największy fun mam wtedy, gdy mogę komuś wytłumaczyć coś tak, że widzę ten błysk w oku: "Aaa, to o to chodzi!". To jest lepsze niż kawa.

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem?

  Może to, że nie udaję, że wszystko wiem. Mówię szczerze, gdy czegoś nie pamiętam, ale obiecuję sprawdzić i wrócić z odpowiedzią. Staram się mówić ludzkim językiem, żartować z uczniami, czasem nawet rzucić jakimś memem biologicznym na lekcji. Nie boję się przyznać do wpadek i staram się pokazać, że nauka to nie tylko testy i oceny, ale przede wszystkim frajda z rozkminiania świata. I chyba to właśnie sprawia, że ludzie chcą się u mnie uczyć.