Podniosę Twoje zrozumienie gry w 3 miesiące. Indywidualny trening szachowy online od początkujących do I kategorii. Przekroczysz swoje bariery rankingowe, czerpiąc przy tym fun z gry(:

Wywiad z nauczycielem Kacper 📝

• 1) Kiedy odkryłeś, że Twoją pasją są szachy?

  To był tak naprawdę proces z wieloma punktami zwrotnymi w tle, najbardziej jednak zapadły mi w pamięć dwa przełomowe momenty.
  
  Pierwszy był na Półfinałach Mistrzostw Polski Juniorów w 2019 roku. Rywalizacja była dla mnie bardzo wymagająca, gdyż walczyłem z zawodnikami grającymi od dziecka, samemu poznając tajniki szachów od niespełna roku. Leżałem wtedy w pokoju wpatrzony w sufit, z jednej strony czując nutkę frustracji, gdyż na początku zawodów nie byłem w stanie urwać nawet połowy punktu. Pomimo tego czułem głód gry i niedosyt, choć wiedziałem, że na tym etapie rozwoju - przy takiej obsadzie w tabeli - nie mam na co liczyć. Przeszła mi jednak przez głowę pewna myśl: "miło by było, gdybym był w stanie w przyszłości zbudować "styl życia szachisty". O co chodzi? Walka przy szachownicy, nietuzinkowe osoby, nowe miejsca, niezapomniane doświadczenia, wolność… niesamowicie mnie to pociągało, choć dopiero z czasem zdałem sobie o tym sprawę na tyle, by ubrać to świadomie w słowa.
  
  Drugi przełom miał miejsce na przełomie 2020 i 2021 roku. Okres ten nazywam "buntem szachowym", gdyż nakładałem na siebie silną presję wewnętrzną na robienie wyników. Chciałem je "tu i teraz", co nie było możliwe do zrealizowania. Postanowiłem wtedy odciąć się od wszystkiego co było związane z magią 64 pól. Z biegiem miesięcy jednak zrozumiałem, że "foch na szachy" jest pozbawiony sensu, ponieważ to nie one oceniają mnie, tylko ja siebie w nich. Wszystkie długoterminowo wartościowe rzeczy wymagają cierpliwości i zaangażowania - nie ma co się obrażać, tylko grać tymi kartami, które się posiada i tyle.
  
  Później wróciłem do szachów i każdego dnia odkrywam się w nich na nowo. Dziś stanowią one dla mnie nie tylko ważny element tożsamości i ambicji, ale również są sposobem na hart ducha walki i szlifowanie charakteru. Bardzo wiele im zawdzięczam i cieszę się, że mogę celebrować "królewską grę".

• 2) Którzy szachiści i ich twórczość najbardziej Cię zainspirowały?

  Zdecydowanie Bobby Fischer. Przeglądając jego partie, nie sposób nie zauważyć determinacji i woli walki w jego posunięciach. Walczył do końca, próbując "wyciskać wodę z kamienia" i dążył do wygranej, niejednokrotnie decydując się na wykonanie ruchu, który obiektywnie nie musiał być najlepszy, ale stwarzał przeciwnikowi problemy do rozwiązania.
  
  Można sporo mówić o fantazji Alechina podczas konstruowania planu ataku czy technice Rubinsteina w końcówkach i są to bez wątpienia szachiści, którzy na stałe wpisali się w kanon szachowej klasyki - jednak to Fischer na ten moment przemawia do mnie najbardziej.

• 3) Jakie cechy i umiejętności, są niezbędne do osiągnięcia sukcesu w szachach?

  Odwaga - gdyż bez niej nigdy nie ruszysz z miejsca
  
  Determinacja i duch walki - gdyż tylko walcząc do końca w skupieniu jesteś w stanie przekroczyć swoje limity
  
  Cierpliwość w dążeniu przez proces - gdyż nic nie przychodzi z dnia na dzień
  
  Siła psychiczna - niezbędna w krytycznych momentach tak przy szachownicy jak i "na szachowym szlaku wiedźmińskim"(:

• 4) Jaka jest najcenniejsza rada, którą możesz udzielić, aby pomóc komuś w dalszym rozwoju i niezniechęcaniu się podczas progresowania?

  Zdefiniuj czym mają być dla Ciebie szachy w życiu. To ma być Twój i tylko Twój wewnętrzny powód. Gdy już to zrobisz - trenuj z tą myślą i nie dopuszczaj do tego, by inni podważali Twoje motywacje. Pamiętaj, że wszystko co jest wartościowe - wymaga czasu, ale droga (niejednokrotnie z bolesnymi upadkami, ale i spektakularnymi wzniesieniami) którą przebędziesz, zostanie z Tobą i Cię wzmocni(:

• 5) Jak opisałbyś swoją pasję?

  Walka, wolność i namiętność. Gorycz porażki i smak zwycięstwa po nieprzespanych nocach. Zimne, bezkompromisowe spojrzenie przy partii i ciepła herbata z przeciwnikiem w trakcie analizy już po jej rozegraniu. Życie w pigułce 64 pól.

• 6) Z jakich osiągnięć jesteś szczególnie dumny?

  Te dopiero przede mną(: Jestem jednak dumny z tego, że pozostałem w szachach pomimo przeciwności, oraz z tego, że doszedłem do etapu, w którym potrafię zachować opanowanie i trzeźwy umysł przy szachownicy oraz w trakcie trwania turnieju - niezależnie od tego jakie mam miejsce w tabeli, z kim gram, ile pozostało czasu na zegarze i jaka pozycja stoi na szachownicy.

• 7) Czy kiedykolwiek byłeś zaskoczony zdolnościami lub szybkimi postępami ucznia?

  Co do reguły, nie. Jeśli uczeń angażuje swój czas we własnym zakresie na szachy i ma błysk w oku, kiedy o nich mówi, to jest tylko kwestia czasu kiedy rezultaty zapukają do drzwi. I to widać.
  
  Nie ukrywam jednak, że miałem do czynienia z przypadkami, kiedy uczeń zaskakiwał nie tylko mnie, ale i samego siebie, wywalczając kolejną kategorią szachową lub notując skok rankingowy rzędu kilkuset oczek na przestrzeni paru tygodni. Satysfakcja obu stron jest wtedy nie do opisania(:

• 8) Bycie Super Nauczycielem to sztuka! Jaki jest Twój sekret?

  Są to trzy elementy:
  
  
  Dogranie wspólnego języka z uczniem. W swojej pracy nie uznaję sztywnej relacji trener-uczeń. W przypadku szachów jest to zwykle średnio lub długoterminowa inwestycja czasowa i kluczem jest znalezienie "wspólnego flow". Inaczej obie strony będą się męczyć w swoim towarzystwie, a nie o to przecież chodzi.
  
  Wsłuchiwanie się w potrzeby ucznia, czyli to uczeń jest głównym aktorem zajęć, a trener jest po to, by wychodzić naprzeciw problemom podopiecznego (lub podopiecznej). Każdy ma swoje preferencje co do sposobu przekazywania i implementacji wiedzy. Niektórzy potrzebują więcej czasu na przyswojenie danego zagadnienia, inni mogą mieć gorszy dzień i należy to nie tylko zrozumieć, ale również, kiedy sytuacja tego wymaga - elastycznie się dopasować lub wskazać drogę.
  
  Kompetencja - nie tylko stricte szachowa, ale i w przekazaniu wiedzy. Sztuką jest dobrać adekwatny (i praktyczny) materiał do ucznia oraz przedstawić go w taki sposób, by z jednej strony nie przeładować drugą osobę wiedzą, a z drugiej strony by mogła ją przełożyć w czyny.