Nauczyciel gry na fortepianie i instrumentach klawiszowych – od klasyki aż po pop, rock, jazz i blues!

Wywiad z nauczycielem Maciej 📝

• Kiedy po raz pierwszy rozwinąłeś pasję do muzyki i swojego ulubionego instrumentu?

  Moja pasja do muzyki zaczęła się dość naturalnie — od ciekawości, jak z kilku dźwięków można zbudować emocje, klimat i opowieść. Pianino od początku było dla mnie wyjątkowe, bo daje ogromne możliwości: można na nim zagrać melodię, harmonię, rytm, akompaniament i cały utwór samodzielnie.
  
  Z czasem zrozumiałem, że najbardziej lubię nie tylko grać, ale też tłumaczyć muzykę innym. Szczególnie osobom początkującym, które często myślą, że pianino jest za trudne albo że „już za późno”, żeby zacząć. Lubię pokazywać, że przy dobrym planie i spokojnym podejściu da się robić realne postępy.

• Czy jest jakiś rodzaj muzyki, lub konkretny artysta, którego na okrągło słuchasz i zawsze z tą samą przyjemnością?

  Słucham różnych gatunków, ale najbardziej lubię muzykę, w której jest dobra melodia i emocje. Bardzo cenię zarówno muzykę filmową, jak i klasykę, pop czy jazzowe harmonie. Pianino jest na tyle uniwersalne, że można na nim odnaleźć coś z każdego stylu.
  
  Lubię wracać do artystów i kompozytorów, którzy potrafią prostymi środkami stworzyć mocny klimat. W nauczaniu też często wykorzystuję ten sposób myślenia: nie zawsze chodzi o to, żeby zagrać coś bardzo skomplikowanego. Czasem kilka dobrze dobranych akordów i dobra melodia potrafią dać uczniowi ogromną satysfakcję.

• Opowiedz nam o najtrudniejszych, lub o najbardziej fascynujących zajęciach, które odbyłeś.

  Najbardziej fascynujące są dla mnie lekcje z osobami, które zaczynają od zera i na początku mówią: „Ja chyba się do tego nie nadaję”. Bardzo lubię moment, w którym po kilku lekcjach ta sama osoba zaczyna grać pierwszy utwór, rozumie rytm albo łączy obie ręce i widzi, że jednak potrafi.
  
  Najtrudniejsze zajęcia to często nie te technicznie najbardziej zaawansowane, ale te, w których trzeba przełamać blokadę ucznia. Wiele osób dorosłych ma w głowie przekonanie, że powinny uczyć się szybko, nie popełniać błędów i od razu wszystko rozumieć. Moim zadaniem jest wtedy uspokoić proces i pokazać, że nauka muzyki to droga krok po kroku.

• Według Ciebie, gra na jakim instrumencie jest najbardziej skomplikowana, i dlaczego?

  Każdy instrument ma swoje trudności, ale pianino jest wyjątkowe, bo wymaga jednoczesnego myślenia o wielu rzeczach: prawej ręce, lewej ręce, rytmie, nutach, dynamice, pedale i interpretacji. Na początku może to wydawać się przytłaczające.
  
  Dlatego w moim nauczaniu bardzo ważne jest dzielenie materiału na małe części. Najpierw osobno ręce, potem rytm, potem dopiero łączenie elementów. Dzięki temu nawet trudniejsze rzeczy stają się bardziej zrozumiałe.

• Jaki jest Twój klucz do sukcesu?

  Moim kluczem do sukcesu jest regularność i prosty plan. W nauce pianina nie trzeba od razu ćwiczyć godzinami. Ważniejsze jest, żeby wiedzieć, co ćwiczyć, jak ćwiczyć i robić to systematycznie.
  
  Uczniom często powtarzam, że lepsze jest 15–20 minut konkretnego ćwiczenia kilka razy w tygodniu niż jedna długa sesja bez celu. Największe postępy pojawiają się wtedy, kiedy uczeń rozumie, po co wykonuje dane ćwiczenie i widzi małe efekty po drodze.

• Wymień trzech muzyków, z którymi marzysz się spotkać (mogą być także postacie z przeszłości). Wyjaśnij dlaczego.

  Chętnie spotkałbym Fryderyka Chopina, bo jego muzyka pokazuje, jak dużo emocji można zawrzeć w pianinie. Interesowałoby mnie, jak myślał o melodii, frazie i brzmieniu.
  
  Drugą osobą byłby Hans Zimmer, ponieważ bardzo inspiruje mnie muzyka filmowa i sposób budowania napięcia oraz klimatu. Jego podejście pokazuje, że muzyka nie musi być tylko techniczna — ma przede wszystkim działać na emocje.
  
  Trzecią osobą byłby Jacob Collier, za jego niesamowite rozumienie harmonii, rytmu i kreatywności. To przykład muzyka, który pokazuje, że teoria muzyki może być żywa, praktyczna i bardzo twórcza.

• Może jakaś anegdota związana z muzyką, lub dniami spędzonymi w szkole muzycznej?

  Jedna rzecz, którą dobrze pamiętam, to momenty, kiedy ktoś mylił się podczas grania i był przekonany, że „zepsuł” cały utwór. A często publiczność nawet tego nie zauważała. To nauczyło mnie, że w muzyce bardzo ważne jest nie tylko granie poprawnych dźwięków, ale też spokój, kontynuowanie i muzykalność.
  
  To samo przekazuję uczniom: błędy są normalną częścią nauki. Nie chodzi o to, żeby nigdy się nie pomylić, tylko żeby rozumieć, co poprawić i nie tracić przyjemności z grania.

• Co sprawia, że jesteś Super Nauczycielem Muzyki?

  Myślę, że moją największą zaletą jest to, że tłumaczę muzykę prosto i spokojnie. Uczę głównie osoby początkujące oraz takie, które wracają do pianina po latach, więc wiem, jak ważne jest dobre tempo, cierpliwość i jasny plan.
  
  Na lekcjach skupiam się na praktyce: graniu utworów, rozumieniu akordów, rytmu, nut i ćwiczeniu w taki sposób, żeby uczeń naprawdę wiedział, co robi. Prowadzę też lekcje online z kilkoma kamerami i notatkami, dzięki czemu uczeń dobrze widzi klawiaturę, ręce i dostaje konkretne wskazówki do ćwiczenia.
  
  Najbardziej zależy mi na tym, żeby uczeń wychodził z lekcji z poczuciem: „wiem, co mam robić dalej”.